foto elly

Net als in de voorgaande jaren begin ik ergens in april pas met trainen voor de Nijmeegse vierdaagse, maar niet te fanatiek. Diekirch 2003 nieuwe locatieIk loop in ieder geval de tweedaagse "Marche de l'Armee in Diekirch en dit jaar gaan er ook een paar vriendinnen mee. Els, Stefanie en Yvonne.
We huren een bungalow in Dillingen en beide dagen rijden we heen en weer naar Diekirch. Diekirch 2003 Tinus Henk

 

 

 

 

 

 


Mijn broers Henk en Tinus zijn ook van de partij, maar die slapen ergens anders. In Diekirch is het altijd een feestje en ondanks dat de route zwaar is, er zitten een paar heftige klimmetjes in, komen we hier graag.

De bedoeling was dat ik met Ann-marie naar Nijmegen zou gaan, maar door de ernstige ziekte van haar moeder, mijn oudste zus Tini, besluit ze op het laatste moment thuis te blijven. Ik heb hier alle begrip voor en een paar dagen later zou blijken dat dit een hele goede beslissing van haar is geweest...

In Nijmegen heb ik dit jaar een moeizame start. Niet met het wandelen, maar als ik in Nijmegen aankom en me meld bij het appartement, krijg ik te horen dat ik niet word verwacht!?? noooooooo Na mijn laatst verstuurde bericht, waarin ik heb bevestigd dat ik pas op maandag zou komen, ging ik er vanuit dat alles oké was, alleen... dan sta je daar, auto voor de deur met een fiets erin en al je bagage en dan krijg je te horen dat ze je niet meer hadden verwacht!!?? eeeeek Het gesprek verloopt via de intercom en het gaat allemaal zeer moeizaam. Er is visite en het huis is nog niet opgeruimd. Of ik misschien later terug kan komen, om een uur of vier vanmiddag... WAAAAHHHHHHHHH... icon sad wat voelde ik me sh*t!! Een goed begin, maar niet heus...
Al met al, op mijn verzoek komt de eigenaar toch maar even naar beneden, zodat ik in ieder geval alvast mijn bagage binnen kan zetten. Dat laat ik liever niet in de auto staan. Dat mag gelukkig.... en hij brengt het zelf wel even naar boven. Ook wil ik alvast betalen, want dan kan ik dat geld ook niet meer kwijtraken.
We spreken af dat ik om 17.00 uur weer terugkom, dan heeft hij wat tijd om te zorgen dat de boel aan kant is en ik kan nog even in het centrum rondwandelen.
Als ik uiteindelijk op de fiets richting stad rijd, besef ik ineens dat ik nu natuurlijk helemaal niets bij me heb. Geen drinken, geen zonnebrand en de zon scheen weer sterk vandaag. Eerst maar even bij de supermarkt langsrijden, wat te drinken kopen en meteen wat zonnebrandspul. Gelukkig... eenmaal in de stad proef ik het 4daagse sfeertje proeft en alles is alweer snel vergeten.
De aanmeldingsposten zijn verhuisd. Ze zijn niet meer op het terrein zelf, maar in een zijstraat, veel beter, want daardoor was het op het plein minder druk en dat was de hele week bij het afmelden ook wel prettig.
Het belooft in ieder geval erg druk te worden. Er waren bij de voorinschrijvingen al een paar duizend meer aanmeldingen dan verleden jaar en met de mensen erbij die nog op het allerlaatste moment komen inschrijven is er uiteindelijk een totaal van ruim 47.000 deelnemers. Gelukkig (voor ons) kwamen daarvan al meteen ruim 2000 de eerste dag niet opdagen, zodat er op dinsdag iets minder dan 45.000 deelnemers aan de dag van Elst begonnen.

Dinsdag 15 juli
2003drukte aandestartDe start van de 50km lopers .....waar ik gelukkig nog niet bij ben, want die start is al om 4.00 uur 's morgens! Het is nog donker, maar ook hier is het een opeengepakte mensenmassa die staat te wachten op het verlossende gejuich dat zal weerklinken op het moment dat er wordt begonnen met het knippen van de eerste startkaarten.

Ik lig om deze tijd nog op één oor, want mijn wekker gaat elke dag gelukkig 'pas' om 4.30 uur af, zodat ik ongeveer een uur de tijd heb om beneden te komen, op mijn fiets te springen en naar het centrum te fietsen. Gisteren had ik al een plek gevonden waar je je fiets de hele dag gratis kwijt kan, net voor het Keizer Karelplein. Daar vandaan is het ongeveer 10 minuten lopen naar de start.

En dan is het zover, drukker dan ooit, rijen dik aan alle kanten. Dat zal nog wel even duren voor ik kan gaan lopen. Maar het valt mee. Omdat ze al vanaf 5.30 uur beginnen te knippen (met 2 man) is in ieder geval om 6.00 uur de kop eraf en gaat het voltallige team aan de slag. Het is net 6.15 uur als ik mijn knipje krijg en kan gaan lopen. Wel vreemd hoor, alleen lopen.....dat is heel lang geleden! Het eerste stuk richting Waalbrug is het altijd nog wel mogelijk om in je eigen tempo te lopen, maar dan, ja hoor... file! Op de brug, over de brug, deze keer niet het tunneltje door maar een stukje verder door de wat bredere straten en daar begint het legioen zich gelukkig weer wat te verspreiden. 2003afstandenbordHoever nog????? Een plekje langs de route op de eerste dag. Eén van de vele aanwijzingsborden langs de route. Ondanks dat het allemaal heel goed staat aangegeven (mijn mening) lopen er toch nog weleens wandelaars verkeerd. Meestal zijn dit de 50km lopers die een beetje in de staart zitten en daardoor worden ingehaald door de eerste 40km lopers. Het is dan heel verraderlijk om lekker achter die wandelaars aan te gaan lopen en als je dan even niet goed oplet dan mis je dus zo'n bord. Gelukkig staat er meestal een stukje verderop een controlepost die deze arme drommels terugstuurt, want welke afstand je ook loopt, verkeerd lopen is geen pretje!!!!! De groene 40 is voor de militairen en de witte voor de burgers (ik volg dus die witte pijlen).
Naarmate de dag vordert merk ik wel dat het best prettig is om alleen te lopen. Je kan helemaal je eigen tempo bepalen en ook de plekken waar je gaat zitten (of de noodzakelijke stoppen voor de wc) komen nu natuurlijk ook alleen op de momenten dat je het zelf echt nodig hebt. Ondanks dat het best warm is en het niet lang duurt voor ik een natte rug heb, gaat het verder best goed.Wel stel ik de eerste stop nog even uit als ik door Elst kom. Hier heb ik normaal altijd mijn eerste stop. Het is ongeveer halverwege de route en het is altijd heel gezellig en druk, maar vanwege de warmte (eigenlijk mijn grootste vijand) loop ik nog een halfuurtje door. 4daagse2003 1edagZoals altijd worden er op de eerste dag foto's gemaakt door fotobedrijf Modern. Ze staan nu voorbij Elst en zoals je kunt zien scheen het zonnetje al lekker en hebben de meeste mensen ter bescherming al wat op hun hoofd. Aangezien ik een hekel heb aan een pet op mijn kop, stel ik dat nog even uit. Wel heb ik er een bij me deze keer, voor het eerst, al hangt hij hier nog achterop. Om mijn nek, tegen de ergste zonnestralen, heb ik een natgemaakte zakdoek geknoopt en draag ik een paraplu bij me zodat als de zon erg sterk wordt, ik die kan opzetten als een parasol. Dat geeft natuurlijk wel de nodige op- en aanmerkingen, maar dat is alleen maar leuk. Lopen, lopen, lopen en het wordt warmer, warmer en warmer. Opvallend is het wel hoeveel mensen er langs de kant staan met water en zo af en toe maak ik mijn zakdoek nat en vul mijn heupfles weer bij. We zijn vanmorgen vlak na de start over de Waalbrug gegaan en als die dan weer in beeld komt dan weet ik dat de finish niet ver meer is. Voor degenen die voor de eerste keer lopen is het altijd even een beetje frustrerend als ze denken dat ze bijna bij de brug zijn en het blijkt dan de spoorbrug te zijn. Nog een paar honderd meter verder, daar istie dan eindelijk, de Waalbrug!
Even na 13.00 uur meld ik me af en krijg ik mijn kaart voor de tweede dag. Terwijl ik lekker op een zout dropje sta te sabbelen wordt me verteld dat ik morgen 10km minder mag lopen.... WAT???!!!! De tweede dag, maar 30km????!!! Je hoort mij niet klagen. Ik vind die tweede dag altijd de zwaarste, niet alleen is het iets meer dan 40km, maar de route is gewoon niet zo leuk/mooi/gezellig als de andere dagen. Wanneer was dat.... in 1972 volgens mij, dat we ook 10km minder mochten lopen en toen was ik er ook al bij en ook toen had ik er geen probleem mee.
Vergeet ik bijna te vertellen dat ik 's avonds na het eten nog naar een sportmasseur ben geweest i.v.m. de problemen die ik heb met mijn heup en rug. Geen specifieke wandelproblemen, maar iets waar ik al een paar maanden mee loop. Het wordt gelukkig niet erger tijdens het wandelen, maar bijvoorbeeld 's morgens zo'n halfuur in de rij staan bij de start doet er zeker geen goed aan. De massage is in ieder geval heerlijk en als ik terug fiets naar het appartement, voel ik duidelijk het verschil van nu en ervoor.
Om 23.00 uur duik ik mijn bedje in en slaap in ene ruk door tot 4.30 uur de volgende morgen, omdat mijn wekker een lekker zacht muziekje begint te spelen.

Woensdag 16 juli.
De tweede dag van de 4daagse, de dag van Wijchen, alleen... met die 10km minder vandaag komen we wel in Wijchen, maar dat is een veel kleiner stuk dan anders. Eigenlijk lopen we nu dus de blauwe route (30km) en de laatste keer dat ik die liep was volgens mij in 1970 en daar kan ik me niet veel meer van herinneren.
Net als gisteren weer het ritueel van opstaan, aankleden, ontbijten, naar beneden, de fiets pakken en naar de stalling fietsen. Niet te geloven hoe warm het al is. Ik hoef zelfs nu al (5.30 uur) mijn trui niet aan. Het is trouwens best wel lekker voor de spiertjes dat stukje fietsen, alleen is het jammer dat een groot gedeelte daarvan bij de start alweer teniet wordt gedaan doordat ik ook vandaag weer ruim een halfuur in de rij sta voor ik mijn startknip krijg en dat voelt niet goed in die beenspieren. Alles moet weer los worden gelopen en dat duurt altijd even.2edagWijchen
Vandaag lopen we niet richting Waalbrug, maar het lange rechte stuk weg richting Heumensoord, waar, als we daar langskomen, de meeste militairen inmiddels alweer vertrokken zijn. Zij starten NOG vroeger!!!! eeeeek  Het is gelukkig wel een breed stuk weg en je kan hier altijd je spieren loslopen in je eigen tempo. Dat geldt ook voor de 3e en 4e dag, want donderdag en vrijdag lopen we ook over deze weg voordat we de St.Annastraat oversteken om via die kant Nijmegen te verlaten.
De route voor de 2e dag, dat zwarte stukje is normaal gesproken het extra rondje dat de 40km loopt, maar deze keer lopen we alleen volgens de blauwe lijn. Duidelijk is te zien dat we hierdoor een groot stuk van Wijchen missen en dat de 50km lopers (rood) deze keer het rondje "Balgoij" niet hoeven te doen.
Er zijn ondanks de hitte veel wandelaars die niet blij zijn met die 10km minder (de echte 'die hards'), omdat ze het onzin vinden om voor een beetje zon deze wel heel rigoureuze maatregel door te voeren boos, maar zoals ik al eerder vermeldde: mij hoor je niet klagen!
Mijn doel voor vandaag is om zover mogelijk te komen tot de eerste rust, zodat ik het grootste stuk kan lopen voordat de zon 'lekker' gaat branden. Tot 10.30 uur loop ik aan een stuk door (alleen af en toe stoppen om een bekertje water aan te pakken langs de weg) en voor ik het weet heb ik er al ongeveer 24km op zitten. Gelukkig is er net een stoel vrijgekomen op het moment dat ik met mijn koffie, Fristy en een broodje kaas aan kom lopen. Ik zoek een plekje in de schaduw en doe mijn schoenen en sokken uit. Heerlijk... even een beetje luchten. Het is hier best gezellig en in de tijd dat ik er zit, ongeveer 3 kwartier, praat ik over van alles en nog wat met verschillende mensen zitten en dat ging dan hoofdzakelijk over het weer. Mensen die blij en mensen die niet blij zijn met deze hitte. Ik blijf zeggen dat ik zelfs nog liever regen heb dan hitte, omdat ik me gewoon ziek ga voelen als het zo warm is.
Op het laatste stuk ga ik nog 3 keer zitten, gewoon eventjes.... tien minuten, om wat te drinken en om de misselijkheid die ik op voel komen te laten zakken. 2003BeuningenIn Beuningen is het dit jaar extra gezellig en het lijkt erop alsof ze elk jaar weer meer moeite doen om ervoor te zorgen dat de wandelaars zich Beuningen zullen herinneren. Ook hier staan overal emmers water langs de kant en kan je drinken pakken, of, zoals ik zelf doe, je pet even vol water gooien en op je hoofd zetten, zodat het water langs je nek naar beneden druipt.
Regelmatig zie je kinderen langs de kant die met waterpistolen de 'liefhebbers' met een straal bespuiten. Sommigen vinden dat lekker, maar er zijn ook genoeg wandelaars die het niet waarderen en liever gedoseerd nat worden. Wel was het even lachen toen een stuk verderop één van de wandelaars terug ging spuiten met een GIGAGROOT waterpistool. lol Hij doet dit door samen te werken met een andere wandelaar van zijn groep. Die loopt van tevoren achter de mensen langs en pakt de waterslang en blokkeert de watertoevoer. Degene van wie het waterpistool dan ineens blokkeert kijkt om en voor hij weet wat er gebeurt, krijgt hij de volle laag!!!!

Even over enen kom ik binnen en nadat ik mijn kaart heb ingeruild voor de kaart voor de derde dag, ga ik eerst een broodje zoute haring halen. Volgens mij is dat gezond! 2003afmelden2edag
Het afmelden was wel heel goed geregeld dit jaar. Verspreid over een grotere oppervlakte en niet meer alleen op het plein zelf. Ik moet bijvoorbeeld een klein stukje een zijstraat inlopen en zowel gisteren als vandaag ben ik bijna direct aan de beurt.
Ik zet mijn mobieltje aan en zie dat ik een berichtje van Ann-marie heb ontvangen. Ik aarzel even om haar terug te bellen... en aangezien er ook nogal veel 'herrie' is bij de finish lijkt het me beter om eerst naar de fietsenstalling te lopen.  Via het centrum loop ik richting de tunnel waar ik 's morgens mijn fiets heb achtergelaten. Hier kan ik Ann-marie wel even bellen en ik ga daar op een bankje zitten....
Ik wil nu op deze pagina niet teveel vertellen over wat er zich toen afspeelde, omdat ik daar een aparte pagina voor heb gemaakt op mijn website, onder het kopje  "Familie"..........
Als ik bel krijg ik niet Ann-marie aan de telefoon maar Netty, mijn jongere zusje. Ik schrik van de emotie in haar stem.... zij vertelt mij dat die ochtend onze oudste zus Tini is overleden................................

HuilenMetZakdoek

Als ik bij het appartement aankom ben ik nog steeds hevig geëmotioneerd en gelukkig kom ik niemand tegen die me kan vragen wat er aan de hand is. Ik weet niet wat ik moet doen. Blijven, of naar huis gaan...... maar wat kan ik doen???????? Gelukkig komt Hetty (mijn beste vriendin) naar Nijmegen, omdat we hebben afgesproken die woensdagavond samen uit eten te gaan.
In een soort van trans gooi ik al mijn spullen en kleding op bed en ga eerst een poos onder de douche staan... De hele dag heb ik het warm gehad, maar nu heb ik het koud, steenkoud... en na het douchen duik ik even onder het dekbed en lig met mijn ogen open naar het plafond te staren.
Als Hetty komt is het eerst natuurlijk even heftig knuffelen en komen de tranen weer. Samen gaan we naar het centrum. Tenslotte moet ik wel een hapje eten en daar praten we over wat er nu verder moet gaan gebeuren. Thuis wordt alles geregeld wat er geregeld moet worden...... Ik besluit uiteindelijk om te blijven, alleen zie ik er erg tegenop om morgen alleen te moeten lopen. Omdat twee van mijn broers, Henk en Tinus, ook meelopen, neem ik met hen contact op. Ook zij hebben contact gehad met het thuisfront en ook zij hebben besloten te blijven. We spreken af dat we morgen bij de start op elkaar wachten en in ieder geval met elkaar zullen starten.. Dat het moeilijk zal worden staat wel vast. Mijn broer Kees loopt ook mee, maar het tempo dat hij loopt houden we geen van allen bij.
Als Hetty 's avonds weggaat duik ik in mijn bedje, maar van slapen komt die nacht niet veel.....

Donderdag 17 juli
De derde dag, dag van Groesbeek. Normaal is dit voor mij de mooiste dag, maar vandaag zal het wel een hele vreemde, beladen dag worden. Bij de start zie ik mijn broer Tinus al staan en geëmotioneerd omhelzen we elkaar. Terwijl we staan te praten komt Henk eraan en ook dan moet er natuurlijk weer even geknuffeld worden. Ik vraag nog een keer of het goed is dat ik vandaag bij ze blijf en ze zeggen allebei dat het natuurlijk geen probleem is. Ze lopen ook de 40km (i.v.m. hun leeftijd) en we zullen wel zien hoe het gaat met het tempo.
Terwijl we in de rij staan bij de start voel ik een misselijkheid opkomen, maar gelukkig kunnen we redelijk snel starten en voor het eerst in al die vierdaagse jaren  lopen we met z'n drieën. Er wordt veel gepraat, maar het doet me ook wel goed om met hen te kunnen praten en voor ik het goed en wel in de gaten heb zijn we twee uur verder en lopen we al richting de plek waar ze hun vaste eerste rust hebben (met verzorging van de vereniging van Tinus). Ik neem daar een kop soep en een Fristy en niet veel later gaan we weer op pad.
Vierdaagse2003 dag3Omdat het toch wel heel speciaal is dat we nu voor het eerst met elkaar lopen, maakte een wandelvriend van mijn broers een foto van ons. En ja hoor, we kunnen nog een glimlach op ons gezicht toveren ook, want al klinkt het misschien raar, door er over te praten voel ik me al een stukje beter dan gisteren toen ik het net had gehoord en daar op zo'n houten bankje zat, zonder iemand waar ik tegen kon praten.
Naarmate de dag vordert begint het steeds donkerder te worden en als we vlak voor Groesbeek nog een rust hebben, ben ik blij dat ik even een deken om me heen kon slaan. Ik heb het zoooo koud!! 4daagse 2003 ZevenheuvelenwegNa Groesbeek lopen we dan eindelijk over de 'beruchte', maar mooie Zevenheuvelenweg en ik moet mijn regenjas aandoen omdat het plotseling hevig (maar heel kort) gaat regenen. Even moest ik denken aan twee jaar geleden, toen ik hier samen met Ann-marie liep in de plensregen. We waren toen door en doornat omdat het toen de hele dag regende....

Ik kan me niet meer herinneren hoe laat we uiteindelijk zijn gefinished, maar wel dat we met elkaar nog wat zijn gaan drinken bij de finish. Op een gegeven moment zitten we daar met een hele club. Dominique (dochter van Henk) is inmiddels ook gearriveerd en het bekende groepje dat ik ook ken van het wandelen in Diekirch.

Ik ben blij dat ik heb besloten te blijven en gewoon door te gaan lopen, ook al heb ik me de tandjes gelopen, want ik moest mijn tempo toch wel ietsje aanpassen. Thuis wordt alles geregeld. Dat is het voordeel van met velen zijn en wat hadden we daar kunnen doen.

Het klinkt misschien gek, maar ik weet ook zeker dat mijn zus Tini niet had gewild dat we naar huis waren gekomen...

2003eigenzitplaats

 

De route op de derde dag vind ik altijd de mooiste van allemaal. Ze zeggen weleens dat de derde dag zwaar is door de heuvels, maar ik ben het daar niet mee eens. Een militaire rustplaats, ergens langs de route. Dat is nog eens slim!!!!!! Die heeft gewoon zijn eigen zitplaats bij zich tijdens het wandelen. Normaal gesproken is het niet erg om lekker op het veld te gaan liggen, maar als het heeft geregend dan is zo'n stoeltje wel een uitkomst.

 

 

 

Vrijdag 18 juli
De 4e en laatste dag van de 4-daagse.

Vandaag loop ik weer alleen. Het was wel fijn om een dag met Henk en Tinus mee te lopen, zeker gisteren, maar hun tempo ligt toch hoger dan dat van mij en zij rusten vaker, terwijl ik dan liever rustig doorloop. Bij de start zien we mekaar nog en wensen we mekaar succes, voor we beginnen aan de laatste loodjes van deze vierdaagse.
Het is alweer snel warm, maar ook vandaag staan er genoeg mensen langs de kant met water, zodat de vochthuishouding op peil gehouden kan worden. In een rustig tempo begin ik aan deze laatste dag en ik kijk al een beetje uit naar het einde, de St. Annastraat, waar Mary (een collega) me zal opwachten. Al redelijk snel kom ik door het plaatsje Linden waar, zoals elk jaar weer, alles en iedereen meewerkt aan het versieren van de hele route. Deze keer is alles in het teken van "trouwen" versierd en er is zelfs een stel wandelaars dat vandaag daadwerkelijk gaat trouwen daar.
2003handjeschuddenEigenlijk ervaar ik het meestal als 'lastig' als er kinderen handjes willen schudden, omdat ze vaak ineens voor je voeten springen, maar zoals dit meisje het hier doet is perfect!!! Niemand heeft er zo last van en dan is het alleen maar erg leuk!! Het klinkt misschien raar, maar als je al een paar dagen loopt en zeker voor degenen die 50km lopen, valt het niet mee als er ineens een kind voor je benen springt met een uitgestrekte hand en vragend om een handtekening of souvenirs!!!!!
2003dag4rustplaatsvoormilitairenNet voorbij het punt waar we de laatste knip krijgen op onze controlekaart, is dit grote grasveld. Het wordt door de militairen en de politie gebruikt om zich om te kleden, zodat ze in hun 'nette pak' het laatste stuk kunnen lopen over de St. Annastraat. Ik stop hier ook altijd, omdat ik weet dat er geen rijen bij de wc's staan en het heerlijk is om een paar minuten te gaan liggen om je benen te kunnen strekken en ook doe ik dan graag mijn schoenen uit, lekker mijn voetjes luchten.....

En dan is daar ineens Mary! Ze roept mijn naam en vanuit het publiek, met een beetje hink - stap - sprong, kan ze zich tussen de mensen doorwurmen om de weg op te komen. Hartstikke leuk en fijn, een bekend gezicht!!

4daagse2003finishkleinHet laatste stuk loopt ze mee dus daarom staan we ook nog een keer samen op de foto vlak voor de tribunes. En nu ECHT de allerlaatste loodjes!!! De route op deze 4e en laatste dag en... een impressie van hoe druk het kan zijn op de St. Annastraat. Meestal is het dan ook stapvoets lopen, al valt het deze keer mee omdat ik redelijk op tijd binnen ben.

2003BurgemeesterNijmegenOok de burgemeester van Nijmegen is weer aanwezig. In 2001 kwam ik haar op de derde dag tegen in Berg en Dal...
in de wc ruimte van een restaurant. Ze liep die dag ook een dagje mee!

De laatste loodjes, ja....echt de allerlaatste! Als je eenmaal hier bent, dan heb je het wel gehad. Nog even langs die tribunes, door wat straatjes en de beloning wacht. Voor mij is het dit jaar nummertje 22.

En dan, wat doe je dan? Dan ga je zelf ook nog even langs de route staan om te applaudisseren voor de wandelaars die na jou nog moeten binnenkomen. De vermoeidheid is even niet meer belangrijk, morgen kunnen we uitslapen...... en hoe meer mensen er nog staan te klappen, hoe leuker dat is voor degenen die op het allerlaatste nog langskomen (rond 17.45 uur).

2003tribuneGelukkig hebben Mary en ik zo rond 15.30 uur een plekje gevonden op de tribune, zodat ik in ieder geval alvast een beetje kan uitrusten. Wat alleen héél vervelend is.... terwijl er nog wandelaars lopen, komen de schoonmaaktroepen al langs met hun blazers en wagens. Echt heel vervelend!!!
Niet alleen was het een rot gezicht, maar je wordt ook nog onder de rotzooi geblazen!  boos Ik heb er dan ook eenmaal thuisgekomen nog een e-mailtje over gestuurd naar de gemeente Nijmegen en er is beloofd om te proberen dat volgend jaar anders te doen.

 
Het zit er weer op en hieronder de uiteindelijke cijfers. 

2003aantallen

De vierdaagse van 2003, wat een rare vierdaagse, een vierdaagse die ik niet snel zal vergeten.
Normaal ga ik 's avonds nog de stad in om te feesten, maar daar had ik nu natuurlijk absoluut geen zin in. Ik wilde naar huis! Wel ben ik met Mary eerst een hapje gaan eten en omdat we buiten op een terras zitten, worden we toch bij de festiviteiten betrokken. Tot tweemaal toe stopt er een straatband bij ons en vooral de band met allemaal verschillende trommels is zo indrukwekkend goed! Ik zoek het feest niet op, maar het feest zoekt mij op. Ik denk... dat het bij Tini een glimlach op haar gezicht zal hebben getoverd... 

En toen..... spullen inladen, met Mary naar Den Haag (ze had haar auto bij het station laten staan en was met de trein naar Nijmegen gekomen) en na eerst Ann-marie te hebben opgehaald, naar Wassenaar, naar mijn zus Ria.
Tini ligt daar opgebaard.............

In mei hadden we tijdens de zussendag in Scheveningen nog deze postzegel laten maken... zusjesdag 2003 postzegel