foto elly

Eindelijk... de puppen zijn geboren en er zit een teefje bij voor ons!
Op 9 november 2019, een dag na mijn 65e verjaardag, werd Madison van de Oosterhoeve (Puck) mama van 10 gezonde puppies. Drie reutjes en zeven teefjes en er is er ook een bij voor ons. Ik ben ZO blij!  Juichendesmiley

Tara geboren 09112019

Nadat we op 23 januari 2017 Bowie hebben moeten laten inslapen en toen al binnen 3 maanden, op 22 april 2017, ook ons lieve oudje Jessy, die het zonder haar maatje Bowie niet leuk meer vond, hadden we al een paar jaar geen hond meer in huis. Natuurlijk miste ik dat verschrikkelijk, maar we hadden besloten te wachten tot ik met pensioen zou gaan. Echter, omdat de pensioenleeftijd was verschoven naar 67 jaar en ik niet zolang meer wilde wachten, had ik stoute plannen en daar had ik het thuis en op mijn werk al over gehad. In november 2019 zou ik 65 jaar worden en de bedoeling was dat ik dan nog maar 2 dagen zou gaan werken. Dan kan ik 2 jaar eerder weer een hond in huis halen. Wat een heerlijk vooruitzicht.... ik was al aan het aftellen! Blij 1

Vanaf eind 2018 was ik al op zoek naar een geschikte fokker. Ik wilde heel graag weer een Golden Retriever en het liefst ook met de mooie vossenkleur die Goldy had. Dat bleek echter moeilijker dan ik had gedacht. Juist de Golden Retrievers met die vossenkleur komen uit de jachtlijn en ik was niet van plan jachttraining te gaan doen. Dat kan ik fysiek helaas niet meer. Bij de eerste fokker waar ik op de wachtlijst stond, kwam ik dan ook niet in aanmerking voor een teefje toen er in augustus 8 puppen werden geboren. Ze hadden daar genoeg nieuwe baasjes voor die wel jachttraining gingen doen. Wat een teleurstelling was dat. icon sad
Daarna heb ik nog twee keer op een wachtlijst gestaan van een teefje dat wel was gedekt, maar helaas achteraf niet drachtig bleek te zijn. Ook had ik kans op een hele mooie Golden van een nestje dat in België geboren zou worden, maar toen bleek dat de puppen pas na 15 weken de grens over mochten, i.v.m. een verplichte inenting met 12 weken tegen rabiës. Wel raar, want in België is helemaal geen rabiës, maar ja, regels zijn regels.

Tara en mama Puck week 1Gelukkig had ik inmiddels ook contact met een fokker in Midwoud en toen we eindelijk het verlossende telefoontje kregen was ik natuurlijk dolblij. We krijgen weer een 'goudje' in huis! Natuurlijk moesten we nog even geduld hebben, maar we kregen regelmatig foto's en e-mailberichten met een 'pupdate' hartjes, zodat we al zwaar verliefd waren voor we er voor het eerst naartoe gingen.voetje week 2

 

 

 

 

 

N nest week 1D 121119

 

Week 1 op17112019Tar met mama Puck 3 weken

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vanaf het moment dat de puppen 3 weken oud waren, mochten we op bezoek komen. Puppy knuffelen.... YESSSS.... wat is dat alweer lang geleden. De eerste keer, op zondag 1 december, ging Joke mee. Ze wordt vaste oppas voor Tara (want zo gaan we haar noemen) en dat is natuurlijk heel handig omdat ze zo dichtbij woont. We wisten nog niet welk teefje voor ons zou zijn, dus ik maakte foto's en filmpjes van alle puppen. Wat was dat schattig! Een hele berg van die harige schatjes lagen daar in een hoek. Klik hier voor het album.
Op 6 december ging ik met Aïda puppy knuffelen. Jeetje wat zijn ze alweer gegroeid in die paar dagen! Klik hier voor het album. Het weekend daarop ging ik met Jan op stap naar Medemblik en Franeker en natuurlijk hoorde daar ook een bezoekje aan de puppen bij. Klik hier voor het album dat ik maakte op 15 december. Op zaterdag 21 december ging Aïda nog een keer mee en Joke de week daarop, op zondag 28 december. Op de vrijdag daarvoor, op 26 december, kreeg ik een e-mail waarin stond dat het dametje met het gele bandje voor ons was, dus toen we zondagmiddag kwamen, kon ik gericht wat meer aandacht geven aan onze Tara. hartjes
Happy New Year 2020Aïda had vanaf het begin al gezegd, het wordt dametje geel. Ze kwam steeds naar ons toe en wat ook heel leuk was, er was al eerder een foto met haar gemaakt toen ik haar oppakte. Die was zo leuk geworden dat ik hem met de jaarwisseling op Facebook heb gezet als profielfoto. Ook vandaag was het heel leuk dat ze direct naar Joke toe kwam. Het is een nieuwsgierig dametje en we mogen haar nu over een week ophalen. Juichendesmiley

Zaterdag 4 januari 2020, eindelijk is het dan zover! Als we na een uurtje rijden in Midwoud aankomen, zien we Tara helemaal alleen in de ruimte staan waar ze de afgelopen weken met haar broertjes en zusjes heeft gespeeld en geslapen. Ze voelt zich nu eenzaam en verlaten, want als we niet direct naar haar toelopen, vindt ze zichzelf zoooo zielig.  huilenmetvuistjes Jeetje... wat komt er een geluid uit dat keeltje. Ik moet er stiekum een beetje om lachen en natuurlijk loop ik even naar haar toe om een knuffel te geven. Voor ze met ons mee kan, moeten we eerst nog even de papierwinkel doornemen. Net als de andere nieuwe baasjes, die hun pup al op donderdag, vrijdag en nog een op zaterdag, hebben opgehaald, krijgt Tara een gele (toevallig?) knuffel mee waar de geur van haar moeder aanzit. Het is natuurlijk wel wat. Ineens de wijde wereld in. zonder je moeder, je broertjes, zusjes en de andere drie volwassen honden. Ineke pakt haar nog even op voor een laatste knuffel en nadat Jan in de auto is gaan zitten, zet Bertie Tara bij hem op schoot en even later rijden we weg. Madammeke is het er niet mee eens, want ook nu laat ze zich horen. Het eerste kwartier is ze afwisselend aan het piepen en huilen. Zo zielig, maar we mogen haar natuurlijk niet laten merken dat we het zielig vinden..... we moeten er een dappere, lieve dame van maken. Dat gaat vast wel lukken... en in het begin, vooral veel knuffelen.
dk

januari20albumDe eerste 5 weken zijn inmiddels voorbij en in die periode is Tara precies 5 kilo aangekomen. Gewoon een kilo per week! eeeeek Ze is nu precies 3 maanden en weegt 10,2 kilo. Klik op de foto hiernaast voor filmpjes en foto's van deze eerste 5 weken.
Tara moest natuurlijk even wennen aan de nieuwe situatie, maar dat ging haar goed af. Ze had al snel in de gaten dat dit haar nieuwe huis was en ze wist ook al snel haar mandje en bench te vinden, maar slapen, dat doet ze nog steeds overal. Het deurtje van de bench mag echter niet dicht. Dan zet ze de sirene weer aan, net als toen in de auto. Wat een drama queen! Wat ons betreft hoeft dat deurtje ook niet dicht, als ze maar niets sloopt. So far, so good. Ze is wel gek op schoenen en sloffen, maar die sleept ze mee naar haar bench als buit, maar ze blijft er niet op knagen. De trapper van de hometrainer is wel heel erg in trek, maar dat is zulk sterk hard plastic, dat het (hopen we) niet veel kwaad kan. In de eerste twee weken hadden we bijna dagelijks visite, maar dat was niet erg, want ik kwam toch nergens aan toe. Die kleine moesten we goed in de gaten houden en dat werd ook beloond. Binnen 2 weken was ons dametje voor 95% zindelijk. wandelenmethondrechts
Behalve dat ze nog een hele enkele keer een plasje in huis doet, doet ze nu alles buiten. Het was een kwestie van heel goed opletten. Eten, wandelen, plasje (en vaak ook poepje), slapen, wakker worden wandelen, plasje en in het begin ook elke keer na een plasje of poepje een koekje erin. Dat werkte goed. Ook als ze heel actief is geweest, zoals bijvoorbeeld als ze meeging naar mijn werk en iedereen kwam even knuffelen en spelen. Dan raakte ze wat opgewonden en moest ze alweer snel naar buiten. Al was ze nog maar een uur daarvoor uit geweest, ze hield het dan niet lang meer droog. Ze is inmiddels bij de dierenarts geweest voor haar laatste 2 vaccinaties en behalve dat ze heel ongeduldig was toen we even moesten wachten, gaf ze geen kick toen de naald erin ging. Grote meid! braaf
Spelen met de buurhonden is een favoriete bezigheid. Luna is haar grote (kleine) vriendin van 1 jaar oud. Daar kan ze keihard rondjes mee rennen. Ze waren in de eerste paar weken even groot, maar Tara steekt er nu al met kop en staart bovenuit. Elsa de JR vindt puppen veel te druk, dus behalve een beetje snuffelen, maakte ze Tara duidelijk dat ze niet van plan was als speelbal te fungeren. Dobby daarentegen was een heel ander verhaal. Na de eerste kennismaking in huis, wilden ze in de tuin alleen nog maar achter elkaar aan sjezen. Als er tijdens het wandelen een vreemde hond op Tara afkomt, gedraagt ze zich in eerste instantie onderdanig, maar zodra ze door heeft dat het wel goed zit, kan ze er vol ingaan. Wat een wildebras! Aan de andere kant, als ze iets een beetje spannend vindt, gaat ze altijd zitten om het dan vanaf een afstand te bekijken. Bijvoorbeeld als er een tram voorbij komt, die er vooral als het donker is heel indrukwekkend uitziet met de binnenverlichting aan.
TreinSmiley 
Maar ook fietsers en brommers zijn spannend en een scootmobiel waar een grote hulphond op zat. Het gevoel dat het spannend was duurde maar heel even. Toen ze doorhad dat er geen gevaar dreigde, wilde ze wel met de hulphond spelen en dat mocht ook, al rende de grote hulphond even later naar de sloot. Gelukkig ging Tara er niet direct achteraan, want echt schoon is die sloot voor ons huis niet. Een paar dagen geleden klom ze voor het eerst helemaal zelf op de bank. Ze gebruikt die sterke voorpoten en trekt zichzelf dan gewoon omhoog. Ze doet dit alleen als een van ons op de bank zit, want alleen eraf springen is nog niet zo'n goed plan. De tv heeft soms al haar aandacht en dan hoeven er niet eens dieren te horen of te zien zijn. Het beweegt, dus het is interessant. Wel is het zo dat als ze dieren op de tv ziet, haar nek ineens een stukje langer wordt en haar kleine koppie heen en weer gaat. Je hoort haar bijna denken 'wat is dat?' Zo schattig!

De socialisatiecursus voor puppies vindt ze geweldig. Dat is een cursus van 5 lessen voor de officiële puppiecursus begint. Bij de eerste les, op 25 januari, waren er 25 puppen, maar dat zijn er inmiddels (na de 3e les) al meer. We worden steeds in groepjes ingedeeld om oefeningen te doen, of ze mogen allemaal tegelijk (klein en groot apart) even lekker helemaal los op het kleine veldje en dan zie je dat ze het geweldig vindt. Klik op de foto hieronder voor het album met filmpjes van de 5 weken socialisatiecursus.

Cursus album

Februari 2020.
Het is elke week weer spannend. Even op de weegschaal en ja hoor, er zit weer een kilo aan. Tara krijgt in februari nog steeds, volgens schema, 4x per dag eten, maar de laatste keer, zo rond 21.00 uur ben ik al aan het afbouwen.  KwispelAls ze 4 maanden is dan gaat ze naar 3x eten per dag en dan is ineens stoppen niet zo'n goed plan. De enige andere keren dat ze minder brokken kreeg dan voorgeschreven was als we naar de cursus gingen (5x) op zaterdagmorgen. Gelukkig kreeg ze tussendoor regelmatig een beloningsbrokje, dus naast de ongeveer 50% van het voer dat ze rond 8.30 uur kreeg, werd dat met de beloningsbrokjes aangepast.
Tijdens de 1e cursusdag moest ze twee keer poepen, dat zal wel spanning geweest zijn, maar de volgende keren is dat niet meer gebeurd. Omdat er ook behendigheidsoefeningen tussen zitten en Tara steeds sneller (behendiger) werd, heeft Jan het de laatste keer overgenomen. Het was best leuk voor mij om nu een keer te filmen.
Mee naar het werk gaan blijft lastig. Natuurlijk laat ik haar eerst even lekker spelen (kijk maar naar de filmpjes in het album van februari), maar het blijft de hele dag erg rommelig. Elke keer als ik denk dat ze eindelijk slaapt, komt er weer iemand het kantoor in. Ze blijft dan soms gewoon liggen, maar ze is wel steeds weer wakker. Ze heeft zelfs twee keer een klein plasje binnen gedaan, terwijl ze al na twee weken zo goed als zindelijk was en ik haar nog maar kort daarvoor had uitgelaten. Ik besluit om toch te gaan proberen oppas te vinden voor Tara op de donderdag, omdat Jan op die dag altijd naar zijn modelvliegclub gaat. Natuurlijk hebben we Joke als vaste oppas, maar die kan ook niet altijd. Ze is deze maand bijvoorbeeld op vakantie naar Portugal. De buurvrouw en buurman om de hoek hadden het al een keer aangeboden, maar het zijn jonge mensen en die moeten natuurlijk op de dag werken en als je niets vraagt, weet je het niet. Dus de stoute schoenen aangetrokken en met succes! De buurman werkt soms ook thuis en hij gaat in ieder geval proberen dat zoveel mogelijk op donderdag te doen. Geweldig! Jan kan haar dan als hij thuiskomt direct weer ophalen. De eerste keer, op 20 februari, was direct een succes. Tara had wel even zitten piepen toen ik haar achterliet, maar dat doet ze thuis ook als ik wegga, zelfs als Jan gewoon thuis is. Het is even wennen. Net als mee in de auto, dat vond ze in het begin ook niet leuk en dat is inmiddels ook geen probleem meer.
DSC 0030Tara is een kletsmajoor. Je kan het geen blaffen of piepen noemen, ze kletst en ik moet er steeds zo om lachen. Voor een 'klein meisje' heeft ze best een donkere stem. Soms kletst ze tegen ons, alsof ze zich in het gesprek wil mengen en een andere keer loopt ze gewoon een beetje te mopperen alsof het haar niet zint wat er gebeurt. Het is een apart geval, dat meisje van ons, maar ze brengt leven in de brouwerij. Ik kom natuurlijk veel meer buiten om te gaan wandelen en het is ook nog eens een heerlijke knuffel. 
wandelenmethondrechts De wandelingen worden al wat langer en ik ga elke dag ook een keer richting het park. Regen vindt ze wat minder, wat wij niet erg vinden natuurlijk. Als we naar buiten gaan en het regent, keert ze al snel om en wandelt ze richting huis. Zou ze misschien aanvoelen dat wij het ook niet leuk vinden?
Wat ook wel leuk is dat we steeds van iedereen horen 'wat is ze al gegroeid!' Op 29 februari weegt ze al 13.5kilo en ze groeit vooral in de hoogte. In verhouding met de rest van haar lichaam worden die pootjes steeds langer en het wordt al een klein slungeltje. Ze klimt steeds makkelijker op de bank en loopt zelfs over van de 2-zits naar de 3-zits. Dat vind ik er soms wel spannend uitzien, maar volgens Jan bekijkt ze steeds heel rustig hoe ze dat moet doen. Het is net als bij de cursus, ik vind het spannend als ze over de schutting of de catwalk wandelt, maar zij zou er het liefst rennend overheen gaan. Klik op de foto om naar het album van februari te gaan.

Maart 2020
Wooooohhh Tot nu toe kreeg Tara 4x per dag eten, maar we hebben inmiddels die 4e keer (rond 21.00 uur) laten vervallen. Ze krijgt nu nog maar 3x per dag eten en 120 gram per keer. Tussendoor krijgt ze altijd nog een stuk of wat beloningsnoepjes. Op woensdag 4 maart is het mooi weer. Jan wilde graag gaan vliegen, maar ik neem Tara niet meer mee naar het werk. Renée komt wel rond 13.00 uur schoonmaken, maar dan zit Tara na 15.00 uur toch nog een paar uur alleen, want ik ben pas rond 17.00 uur thuis. Volgens mij moet dat wel kunnen, maar Jan vindt dat maar niks, dus blijft hij thuis. We moeten ’s avonds ook al de deur uit om naar de theorieavond voor de puppycursus te gaan, maar dat is geen probleem. Dan kan Tara een paar uurtjes om de hoek logeren, bij Raoul en Sabine. Dat is handig zo dichtbij, want na een klein rondje wandelen na het eten kan ik meteen doorlopen om haar weg te brengen en zij vinden het gezellig, zo'n klein puppenkind in huis. Tara laat het wel duidelijk merken als ze vindt dat ze niet genoeg aandacht krijgt. Dan begint ze te loeien... woooooohh... en dat doet ze ook bij de buurtjes. Ze stuurden mij deze foto. lol Ik moet er altijd om lachen. Het is zo'n koddig gezicht. Op donderdag 5 maart is Tara vanaf 11.00 uur weer een paar uurtjes bij Raoul en Sabine, zodat Jan naar zijn vliegmaten kan. Best handig zo'n logeeradresje om de hoek.
Als ik de volgende dag tussen de middag richting park loop, worden we ingehaald door Luna en haar vrouwtje Anita (van nummer 5). We laten ze even lekker uitrennen op het grasveld. Luna is een echt, klein snelheidsmonstertje en Tara vindt dat prachtig. Ze verdwijnen kort uit beeld als ze naar de iets lager gelegen waterkant gaan, maar ineens komen ze samen, achter de bomen langs, de hoek om rennen, achter een kat aan! Luna sjeest in volle snelheid het pad af de wijk in en Tara hobbelt daar lekker achteraan.  Roepen helpt niet op zo'n moment, maar als ze zo door blijven rennen komen ze bij de weg uit!!!! eeeeek Zover is het nog niet, maar ik voel toch een beetje paniek. Gelukkig komt het ook niet zo ver. Ze zijn samen het erf opgerend bij iemand die tegenover de pedicure woont en daar is het verder afgesloten door een hoog hek, dus ze moeten dezelfde weg terug. Luna kan dan in haar nek worden gegrepen en Anita lijnt haar aan. Dan is het niet meer zo moeilijk om ook de helemaal hieperblije Tara in haar nekvel te grijpen. Op de terugweg naar huis komen we Hannie nog tegen met haar 4 herders. Eén daarvan heeft het niet zo op puppen en snauwt even naar Tara. Hannie wijst haar direct terecht. Op zich mag Tara wel afgesnauwd worden door een volwassen hond als ze te druk is, maar dan moet het bij snauwen blijven. Deze hond kan een enkele keer ook weleens happen. Tara is echter totaal niet onder de indruk, dus om te voorkomen dat het mis gaat, houd ik de lijn wat korter en loop door.

En wat gebeurt er verder nog in maart 2020. Tara heeft een heleboel ‘eerste keer’ momentjes. Zo springt ze voor het eerst met een mooie boog op de bank, in plaats van dat ze erop klautert via onze benen. Ze stapt op een geven moment zelfs over van de ene naar de andere bank met die lange, slungelige pootjes van haar.
Ze pleegt haar eerste moord! Een rivierkreeftje dat ze in de modder, tussen het riet, aan de waterkant heeft gevonden toen ze met Luna aan het spelen was. Na een paar keer roepen reageert ze eindelijk en het kleine smerige monstertje komt 'braaf' naar mij toe. Op het commando ‘los’ reageert ze al heel goed en ze spuugt het nog bewegende beestje voor mij op de grond. Getverrr… er zit nog wat in haar bekkie ook, dus dat lepel ik er met een vinger uit. Een stukje schild en een afgebeten schaar komen er nog uit!!!! Arm kreeftje! Ik lijn Tara aan, wat niet gaat zonder zelf ook onder de stinkende modder te komen zitten en loop het laatste stukje naar huis. Tja, nu moet ze ook maar meteen voor het eerst onder de douche. Ik besproei voorzichtig haar gore pootjes en haar vieze zwarte snuitje. maar ze vindt het niet leuk en stuitert in alle mogelijke bochten om los te komen, wat natuurlijk niet lukt. Ik heb haar goed vast en ik ben natuurlijk de baas. Hopelijk wordt dit geen traumaatje…

tand Wat nog meer? Oh ja, Tara is begonnen met wisselen en dat gaat razendsnel. Binnen anderhalve week heeft ze aan de voorkant nieuwe snijtanden en een keer op een avond als ze bij Jan op de bank ligt, lukt het hem om een al helemaal los zittende hoektand eruit te halen. Leuk! Die bewaren we in het doosje bij de tandjes die ik van Jessy heb. De volgende middag komt mijn nicht Els op puppybezoek met haar man. Ze hebben zelf een 3 jaar oude Golden Retriever reu en die ging vandaag naar de trimmer. Al met al was dat een was-knip-borstelbeurt van 2 uur. Best heftig en ik ben er nog niet over uit of ik Tara ooi naar een trimmer zal sturen. Dat heb ik met Goldy namelijk nooit gedaan.

Op 13 maart weegt Tara al 15 kilo en ik besluit om haar vanaf dat moment niet meer thuis op onze eigen weegschaal te wegen. Dat wordt natuurlijk steeds lastiger, want nu ze 15 kilo weegt, pak ik haar niet meer zo makkelijk op. Er is in ieder geval elke week een kilo bijgekomen, dus dat zal zo nog wel even doorgaan. Tara heeft vandaag haar eerste echte puppycursus en na de 2 weken dat er geen cursus was geniet ze weer met volle teugen. Omdat Jan toch wat mobieler is dan ik, begeleidt hij haar vandaag. En daar hebben we natuurlijk ook een paar foto's en filmpjes van.
Zie hiervoor het fotoalbum van maart.

Van Alma krijg ik een hele mooie bewerkte foto om te gebruiken op Facebook, maar ik vind hem zo mooi en ik ben er ook zo blij mee Blijdat ik hem natuurlijk ook even op de website zet. 

Omslagfoto Spring

Helaas wordt vanaf de week daarna de cursus voorlopig opgeschort. We hebben in de hele wereld te maken met het zich snel verspreidende Corona virus en inmiddels is ook Nederland aan de beurt. Ik krijg zelfs het bericht van mijn werk dat vanaf zondag 15 maart het zwembad gaat sluiten. Omdat de regels over het verplicht thuiszitten nog niet helemaal duidelijk zijn, mag ik in eerste instantie ook niet thuiswerken. Balen, want er valt voor mij nog genoeg te doen aan administratief werk en het zal toch ooit moeten gebeuren.
bij het baasje op schootInmiddels is het vaste prik geworden, als we na het eten op de bank zitten, kruipt Tara heerlijk bij Jan op schoot en begint ze hem helemaal af te lebberen. Natuurlijk maak ik daar af en toe foto’s van. Het is zo’n lief gezicht en je ziet haar bijna groeien op die verschillende foto's. Tara bij boom Op zondag 22 maart loop ik met Tara voor het eerst een rondje over de dijk. Ze is nu 4,5 maand oud en mag ongeveer 20-25 minuten wandelen. Als we echt doorlopen is dat ongeveer de tijd die je erover zou doen, maar Tara loopt onderweg natuurlijk ook wat te snuffelen en ik maak nog een paar foto’s.
Ook op het plekje waar ik met Bowie en Jessy weleens foto’s maakte. Ik heb hier mooie herinneringen aan en maakte meerdere keren foto's van de bruintjes. Eigenlijk heb ik mooie herinneringen aan de hele route! Ik heb hier heel wat voetstappen liggen. Zelfs toen Jessy te oud werd voor een halfuur wandelen, ging ze soms mee in een wandelkar.

Op 29 maart haal ik de bench weg die in de woonkamer staat. We hadden vanaf het begin toch altijd het deurtje openstaan (als we hem dichtdeden brak de pl….. uit) en Tara heeft tot nu toe niets gesloopt. So far, so good! Ik koop er nog zo'n zelfde mand bij als de mand die in de gang tegenover de slaapkamer staat, zodat ze nog steeds twee plekjes heeft waar ze kan gaan liggen. Omdat de mand kleiner is dan dat de bench was, is er ruimte genoeg voor een bak waar haar knuffels en ander speelgoed in kunnen. Dan kunnen we af en toe een beetje opruimen.... uhhh... zodat zij het er weer uit kan halen, wat ze ook direct weer doet. Jeeeeehaa
Wel raar hoor, nu ben ik ineens bijna fulltime thuis en volgens mij vindt Tara dat helemaal niet erg.

April 2020 : Klik hier voor het fotoalbum van april.
Op 1 april maak ik de derde zak met voer open (15kilo) en bestel direct maar 2 nieuwe omdat ze in de aanbieding zijn (2x 18 kilo). Met die bestelling gaat er echter iets mis, we krijgen maar één zak??? Na contact met de leverancier blijkt dat de zak zoek is geraakt. Hoe dan? Een zak met 18 kilo hondenvoer? Ze beloven de 2e zak nog een keer te gaan versturen, maar dan krijg ik én de zak die 'vermist' werd en ook de nieuwe zak. We kunnen nu wel een poosje vooruit! lol Voorlopig zit Tara nog op dit voer dat speciaal voor puppen is en er gaat nu per dag 380 gram in. Omdat ze vanaf 9 mei officieel alleen nog ’s morgens en ’s avonds eten krijgt, ben ik het eten tussen de middag al een beetje aan het afbouwen. Ze krijgt nu per dag 2x 135 gram en 1x 110 gram. Ik heb ook maar een extra mand besteld. Die kan dan in de gang tegenover onze slaapkamer, op de plaats waar nu de stoffen bench staat, want die is eigenlijk bedoeld voor in de auto.
Op zaterdag 4 april wegen we haar nog een keer. Ze zit al op de 18 kilo! Eigenlijk moeten we weer een keer langs de dierenarts, die heeft een betere weegschaal, want daar kan ze zelf op gaan staan en dat is dus secuurder.
Op woensdag 8 en donderdag 9 april ga ik weer een paar uurtjes werken en Tara mag donderdag mee. Het zwembad is gesloten en we zijn daar maar met een paar collega’s, dus dat is geen probleem, al zou ze die paar uurtjes gewoon loslopen, wat ik natuurlijk niet doe. Op de terugweg naar huis rijd ik langs de uitlaatplek voor honden in Leidschenveen en ik besluit daar een keer naartoe te gaan omdat daar ook een hondenzwemplek is waar de honden zo het water in kunnen lopen. Als we daar aankomen gaat er net een andere hond in het water en ik dacht direct dan moet het zeker gaan lukken! Niet dus....die hond vindt dat het haar privéplekje is en blaft boos naar Tara als ze dichterbij komt. Tara vindt dat toch een beetje te heftig en rent weg. eeeeek Deze keer nog geen natte hond mee terug in de auto, maar dat eerste zwemmomentje gaat vast wel snel komen.
042020 DSC05824 Pasen gaat snel aan ons voorbij en inmiddels heeft Tara bijna een heel nieuw, sprankelend wit gebit en is het Jan gelukt om van de melktandjes twee hoektanden en een kies te bewaren (zie verschil in grootte tussen een Paaseitje en die tandjes). Hij hield het steeds heel goed in de gaten als er een tand of kies los zat en dat lukte vooral 's avonds goed omdat ze nog steeds elke avond even gezellig bij hem op schoot kruipt. Alhoewel, kruipt... ze loopt van de andere bank over naar Jan en laat zich dan gewoon tegen hem aan vallen. Oeffff... hoor ik dan wel is bij Jan uit zijn mond komen. Ook tijdens het wisselen is Tara gelukkig geen slopertje geworden (afkloppen), maar zo af en toe knaagt ze toch iets kapot. Zo vond ze het vanaf de eerste week al leuk om aan de trapper van de hometrainer te knagen. Wij dachten, dat kan geen kwaad, maar uiteindelijk heeft ze er toch een stukje plastic af geknaagd…. en doorgeslikt!!!!! Normaal gesproken werkt het roepen van ‘los’ heel goed, maar deze keer niet. Ik zag dat ze het doorslikte. Ik probeerde het nog met een vinger eruit te lepelen, maar ondanks dat ik diep in haar strotje zat, het zelfs even voelde, kreeg ik het er niet uit. Ze stond te kokken van die vinger in haar keel, maar ging niet over haar nek. Anders was het er misschien toch uitgekomen. Jan heeft een paar dagen nog even in haar poep zitten knijpen poepie, terwijl het in een poepzakje zat, maar we hebben het niet meer gezien. Hopelijk krijgt ze er geen last van, want op diezelfde dag had ze ook al een dun, afgekloven reepje doorgeslikt van een harde buffelhuidkluif. We moeten het in de gaten gaan houden, want twee dagen later had ze de theedoek uit de keuken van het haakje getrokken en zat ze op dat haakje te knagen. Dat was makkelijk door te knagen, dus de theedoek hangen we voortaan aan een lusje. En ik maar tegen iedereen zeggen dat het geen slopertje is. tongue
Tijdens de avondwandeling heb ik haar voor het eerst een stukje los laten lopen in het Buytenpark. Dat ging goed tot ze ergens een luchtje opsnoof. Ze was ineens in de struiken verdwenen en reageerde niet toen ik haar riep. Gelukkig was ze niet ver weg, want achter dat stukje bos loopt een fietspad. Toen ze na een minuut of 3 uit de struiken tevoorschijn kwam, zag ik dat ze haar bekkie aflikte. Ze heeft iets gegeten, maar wat? Toen ik ‘los’ riep, wat normaal gesproken heel goed werkt, kwam er niets meer uit, maar ik wilde toch even in haar bek kijken. Er zat nog wat bruine smurrie tussen haar tanden. Getverrrrr….. ze heeft waarschijnlijk mensenpoep gegeten throwing up want tot nu toe eet ze geen hondenpoep. Zo vies! throwing up Het enige wat ik nu nog kon doen was aanlijnen en maar hopen dat ze hier niet van aan de dunne gaat. Met mensenpoep weet je nooit of daar iets van medicatie in zit. Dat wordt een paar dagen aankijken of we iets aan haar merken.

18042020 Joke op visite Op zaterdag 18 april is Joke naar ons toegekomen. Ze had Tara natuurlijk al heel lang niet meer gezien, dus die reageerde dolenthousiast. Netjes op 1,5 meter afstand van elkaar zijn we toen een stukje gaan wandelen. Omdat ik normaal wat steviger doorstap en we nu wat liepen te slenteren, begon Tara behoorlijk aan de riem te trekken. Ze wilde door! Jeetje, wat is dat ‘kind’ al sterk! Na afloop hebben we nog even in de tuin gezeten om koffie te drinken. Dat vond Tara ook wel gezellig.
De week daarop moest ik weer twee middagen werken en ik heb Tara toen op woensdag naar Joke gebracht. Zij kon dan vanuit haar huis gaan wandelen en het was heerlijk weer, dus geen straf. Op donderdagmiddag ging Tara naar de buurtjes. Die genieten ook altijd weer van haar dolle streken. Op het werk kreeg ik foto’s doorgestuurd en als je dan weet dat alles dik in orde is voelt dat goed. Ze was die avond wel aan de diarree. Misschien toch iets verkeerds gegeten?

Op vrijdagmorgen de 24e sprong Tara zelf achterin de auto. Dat was voor het eerst. Ik ben er wel blij mee, want eigenlijk is ze al veel te zwaar om nog op te tillen. We gingen naar de Dierenspeciaalzaak waar Jan al een keer eerder alleen naartoe was geweest. Hij bleef met Tara even buiten terwijl ik door de enorme ruimte slenterde. Een nieuwe leren riem, voor als we ooit weer gaan trainen, een mooi, groter kussen dan die ze nu heeft en wat lekkere snoep- en knaagdingen. Dat telt lekker aan, want ik was zo’n € 150,00 kwijt.
Daarna zijn we naar de dierenarts gereden, omdat ik daar advies wil vragen over wel of niet en wat tegen vlooien en teken. We hebben Bowie en Jessy altijd Scalibor halsbanden gegeven, maar dan moet je uitkijken met aaien en ik probeerde ze ook af te doen als ze gingen zwemmen, maar dat lukte niet altijd. We gaan het met pillen proberen. Tara krijgt er één per maand en dat proberen we zo te regelen dat het niet precies samenvalt met een wormenkuur. We hebben Tara ook even op de professionele weegschaal laten zitten, wat natuurlijk veel makkelijker is dan thuis wegen. Ze weegt nu precies 20 kilo en is pas 5,5 maanden oud. Hoeveel zal daar nog bijkomen? Ze zeggen gemiddeld tussen de 26 en 30 kilo, maar ik denk dat als het zo doorgaat ze zeker wel 32 kilo gaat worden. Zoveel woog Jessy ook ongeveer.
De volgende morgen ben ik, met Tara in haar bench achterin de auto, naar Joke gereden en vanuit haar huis zijn we samen een stukje gaan wandelen met als doel de hondenlosloopplaats die aan het kanaal grenst. Tara heeft tot nu toe nog steeds niet gezwommen. We komen natuurlijk ook niet op zoveel geschikte zwemplekken als we alleen dichtbij huis mogen wandelen. Toen we daar kwamen was er nog geen andere hond en Tara liep alleen wat heen en weer langs de waterkant te snuffelen. Daarna rende ze wat verder en met een paar sprongen belandde ze in een met riet begroeide modderplas. Neeeee..... getverrr….  Nu moet ze wel zwemmen voor ze mee naar huis mag! Dat duurde en duurde, want er ging geen hond het water in, tot er een dalmatiër kwam waar ze lekker mee ging spelen. Die rende steeds het water in en eindelijk…. yesssss.... stapje voor stapje…. in ieder geval tot aan haar buik in het water, waardoor ze weer schoon werd.
Yeahhhhh 042020blubberpootjes DSC05853
042020Brievenbus DSC05832 Koningsdag3Op maandag 27 april (Koningsdag) was het prachtig weer. Tijdens het wandelen heb ik toen bij Tara de oranje halsband van Jessy omgedaan, die was natuurlijk nog een beetje te groot, maar zo zag ze er wel feestelijk uit. De riem moest ik wel aan haar eigen halsband vastmaken, want anders kon ze er zo uit piepen.

We hebben ook gemerkt dat als er post wordt bezorgd, ook al blijft dat half in de brievenbus hangen, Tara daar alleen naar kijkt, maar ze doet er niets mee. Ze volgt door het ruitje in de deur wel degene die het in de bus stopt, maar ze laat de post met rust.

 

 

 

Mei 2020 : En dan is het ineens alweer mei! We staan nog steeds in de Corona stand. Nog steeds geen puppycursus en ik werk wat minder dan anders en dat is soms ook thuis. Hierdoor is Tara tot nu toe nog steeds niet alleen thuis geweest. Jan heeft wel gemerkt dat als ik even wegga om boodschappen te doen en hij zit boven,Tara niet meer gaat blaffen of piepen. Dat gaat de goede kant op.