Lees hieronder mijn verslag over de 88^e  Vierdaagse van Nijmegen, van dinsdag 20 t/m vrijdag 23 juli 2004.
In juni ontving ik tijdens het lopen van de tweedaagse in Diekirch (Luxemburg) een berichtje van de eigenaar van het appartement dat ik al een paar jaar huurde tijdens de Vierdaagse van Nijmegen. Alles is oké, de flat is weer voor jou! Nou, toppie joh, lekker dat het allemaal weer geregeld is...... dacht ik........
Een paar weken later ontving ik weer een berichtje. Helaas, ik kan die week niet weg. Je kunt wel komen slapen, maar de keuken, badkamer en wc delen we dan. Nou..... dat dacht ik niet hè! Ik ga natuurlijk niet de hele week 4 hoog op een klein slaapkamertje zitten. Geen eigen douche en wc, geen tv.......  Maar ja, wat is wijsheid. Inmiddels waren er tienduizenden potentiële wandelaars voor mij al bezig geweest een slaapplaats te regelen voor die week. Gelukkig is er tegenwoordig het prachtige wereldje van ‘Internet’ met allerlei websites, zoals: prikbord. Daar werd van alles en nog wat aangeboden en al snel vond ik een ander appartement. Dat probleem was dus opgelost. Ik kon weer relaxen en de dagen vlogen voorbij.

Zondag 18 juli kwam steeds dichterbij en ik werd toch wel een beetje zenuwachtig. Via datzelfde wereldje van ‘Internet’ kwam ik in contact met één van de organisatoren van de ‘4daagse radio’. Zij waren op zoek naar wandelaars die tijdens de Vierdaagse een soort van dagboek willen bijhouden op hun site. Nou, dat lijkt me wel wat! Schrijven is tenslotte mijn hobby en ik was toch al van plan om op mijn eigen website weer een verslag te schrijven, dus diezelfde tekst kan ik bijna één op één overnemen.

In het appartement waar ik deze keer verblijf heb ik ook de beschikking over een pc met een goede internetaansluiting. Daar kan ik ook elke dag de tekst op intikken. Al snel waren er via e-mail wat contacten en stond er een korte introductie van mij op hun site met een foto erbij. Leuk! De bedoeling is dat ik vanaf zaterdag vóór de 4daagse, de 17^e juli, t/m vrijdag de 23^e elke dag een stukje schrijf en dat ook nog eens voorlees via de telefoon. Dat wil ik best wel doen, tenminste, dat ga ik proberen, want schrijven vind ik leuk, maar praten is niet mijn sterkste kant. Nu zit er aan de andere kant van die telefoon natuurlijk wel iemand voor wie dit soort dingen dagelijks werk is, dus ik ga er maar vanuit dat ze me er wel doorheen helpen.

Zaterdag 17 juli 2004 Eindelijk, het is zaterdag! Nog maar één nachtje slapen voor de ‘grote verhuizing’ naar Nijmegen. Ik ben de hele middag druk bezig met de laatste voorbereidingen. Waar is mijn startkaart ook alweer? Niet vergeten mijn medaille van vorig jaar mee te nemen, zodat ik die op de laatste dag op kan spelden. Blarenprikkertjes, sporttape, heb ik genoeg sokken bij me, dat is ook heel belangrijk en vooral niet vergeten mijn wandelschoenen mee te nemen. Dat is mijn beste vriendin een keer overkomen toen we een wandelmars in Engeland gingen lopen.
Elk jaar probeer ik in die laatste week wat minder te werken en op tijd naar bed te gaan, zodat ik goed uitgerust naar Nijmegen ga, maar op de een of andere manier lukt dat nooit en moet ik op de laatste dag zo ongeveer alles nog doen. Omdat het ineens zo bloedje heet is, staat het bij ons in de hele buurt vol met auto's van mensen die een dagje naar het strand zijn gekomen. We wonen slechts op zo'n honderd meter afstand van het strand, wat heel fijn kan zijn, maar op dit soort zomerse dagen is het lastig. Na het boodschappen doen moet ik mijn auto een paar straten verderop parkeren. Jemig zeg,...... dat was een gesjouw! Hopelijk kan ik hem wat later op de avond weer wat dichterbij zetten, want er moet toch echt even een stofzuiger doorheen en die natte neuzenvegen van mijn Labrador Jessy op de achterruit kan ik ook maar beter weghalen. Eerst nog eventjes een klein rondje met Jessy lopen, want voor haar is het nu ook veel te warm om te rennen. Weemoedig kijkt ze elke keer weer naar het strand, maar dat is helaas tot 1 oktober verboden gebied voor haar i.v.m. de toeristen.
En dan............. de laatste loodjes, het inpakken! Voor elke wandeldag trek ik een setje makkelijk zittende kleding uit de kast en gooi dat op bed. Zal ik wel of zal ik niet mijn zomertopjes meenemen, want als het net zo warm wordt als verleden jaar, dan is een zomertopje wel lekker.  Het nadeel daarvan is weer dat je verbrandt op die stukjes van je lichaam die nog niet veel zon hebben gehad, dus of het slim is?  Ik gooi ze gewoon in mijn tas en dan zie ik wel. Dan kan ik altijd nog kiezen. Net hoorde ik op het nieuws dat de zomerfeesten zijn begonnen. Het begint al een beetje te kriebelen van binnen.....

Zondag 18 juli 2004 Vandaag was ik al vroeg uit de veren, tenminste voor een zondag, want 9.00 uur vind ik best wel vroeg. Eerst even een blokje om met Jessy, dan weet ik meteen wat voor weer het is. Iets koeler dan gisteren, maar nog steeds klef......... Jan ging om kwart voor 10 al de deur uit. Hij ging vandaag duiken en ik ben nadat hij vertrokken is de badkamer ingedoken, waar ik na een verfrissende douche het laatste restje van mijn toiletartikelen kon inpakken. Langzaamaan ontstaat er een hele berg spullen in de gang en Jessy loopt achter me aan alsof ik honing aan mijn kont heb. Ze voelt het al aan, het vrouwtje gaat er weer een keer vandoor! Gelukkig heb ik gisteravond (na een verschrikkelijke hoosbui) mijn auto weer dichter bij huis kunnen zetten, dus inladen is een kwestie van: deur uit.... en hoppa op de achterbank in de auto. Het allerlaatste gaat de mand van Jessy erin, want zij gaat bij Gerritte en Jan logeren in Zoetermeer. Over haar hoef ik me geen zorgen te maken deze week. Ze kan het met Simba en Sting (hun labradors) uitstekend vinden, dus dat wordt een dolle boel.
Precies kwart over 12 sta ik buiten. Nog even langs het benzinestation, de tank volgooien voor de rit naar Nijmegen en daarna Hetty ophalen, mijn beste vriendin, die vandaag voor de gezelligheid en natuurlijk ook voor de geestelijke ondersteuning, meekomt naar Nijmegen. Met haar liep ik 11 keer de 4daagse, maar in 1997 de laatste keer, want we waren er toen allebei van overtuigd dat ik na 20 keer en zij na 11 keer, wel genoeg kilometers in de benen hadden. Voor mij ging dat niet op, want na 4 jaar ‘onthouding’ loop ik vanaf 2002 alweer voor de derde keer mee. Na Jessy in Zoetermeer te hebben afgezet, rijden we de A12 weer op. Nijmegen, here we come!!!!!! Even na drieën rijden we de Waalbrug over en dan begint het kriebelen toch wel heel heftig toe te slaan. Zoveel herkenning, straten, borden en we rijden ook even langs de start.
En nu....... mijn spullen staan bijna allemaal op hun plek. Ik heb de beschikking over een ruime woon- /slaapkamer met bedbank en heel fijn, ook een eigen badkamer en wc. Als ik zelf iets te eten wil maken, kan ik gebruik maken van de gemeenschappelijke keuken.

 We gaan samen nog even gezellig de stad in om een terrasje te pakken, want ook dat hoort erbij. Het lopen is de ene kant, maar de gezelligheid is een HELE GROTE andere kant van de 4daagse. Morgen kan ik me gaan aanmelden en kijken of ik nog bekenden tegenkomt.

Maandag 19 juli 2004 Ondanks de hoosbui die gisteravond rond acht uur losbarstte, hebben Hetty en ik ons wel vermaakt in de stad. Lekker op een terrasje gezeten, mensen kijken, kletsen en een hapje eten. Vlak voor we weggingen bij het restaurant kwamen er een paar leden van Politie Haaglanden aanschuiven. Zo leuk om die weer een keer te zien. We zijn een aantal jaren geleden met hen mee geweest naar Denemarken en hebben toen de Viborgmars gelopen.

Voor mijn gevoel was het gisteravond in het centrum rustiger dan anders, maar dat kan natuurlijk helemaal gevoelsmatig zijn. Nadat ik Hetty naar het station had gebracht (heel luxe met de taxi, omdat het inmiddels stortregende), ben ik niet lang meer in het centrum gebleven, maar teruggelopen naar mijn slaapplek. De eerste nacht in een vreemd bed slaap ik nooit zo goed, dus ondanks dat ik er pas om 10 uur uitkwam vanmorgen, voelt het nu nog steeds alsof ik maar een paar uur heb geslapen. Ik ging er redelijk bijtijds in, maar vanaf 1 uur vannacht heb ik zo'n beetje elk halfuur op de wekker gekeken om te zien hoe laat het inmiddels was.
En nu... gelukkig ziet het er buiten goed uit. De zon schijnt de kamer al in, dus na even te hebben gedoucht en ontbeten ben ik richting start gelopen om me aan te melden bij bureau 40A.
Ik vraag me trouwens al een poosje af of ik bureau A heb omdat ik me direct op 2 februari via Internet heb ingeschreven. Ik heb nog nooit A gehad. Het is lekker vooraan en in voorgaande jaren was dat een stuk naar achteren, bij bureau K, of L of nog verder. Vandaag liep ik weer een andere route naar de start dan gisteren, om uit te vinden wat de kortste route is, want ik ga natuurlijk dat kleine stukje niet met de auto. Ondanks dat ik nu nog steeds lege parkeerplekken zie, zal het de rest van de week moeilijk zijn om dichterbij te parkeren, dus die anderhalve kilometer moet er dan ook nog maar bij.
Bij de start was het gezellig druk en ik kwam daar al direct bekenden tegen uit mijn geboorteplaats Wassenaar. Twee dames van de wandelgroep "Broeder Zon" (dat heette vroeger trouwens "Run for Rio" ). Ze zijn al jaren bezig met het opkomen voor de straatjeugd in de armste wijken van Brazilië. Tijdens de 4daagse dragen ze altijd herkenbare T-shirts, waardoor ze mensen kunnen hen aanspreken voor informatie of sponsoring over dat goede doel. Ik blijf even met ze  kletsen voor ik weer verder slenter langs alle kraampjes, waar het stuk voor stuk behoorlijk druk is. Net als vorig jaar heb ik me ingeschreven bij de Gelderlander, waardoor ik elke dag na het wandelen een krant kan halen en op zaterdag wordt er nog een editie naar mijn huisadres gestuurd. Dat is wel leuk want als je zo ver van Nijmegen woont, is er in de kranten weinig nieuws te vinden over de 4daagse.
Dit jaar ben ik ook nog naar één van de grote sponsoren van de 4daagse geweest (New Balance) en heb daar een paar nieuwe schoenen gekocht. Niet meer om dit jaar op te lopen, maar om alvast goed in te lopen voor volgend jaar. Ik ben wel benieuwd of er veel mensen zijn die vandaag hun nieuwe schoenen kopen en er meteen deze 4daagse al op gaan lopen. Voor ik straks naar bed ga, zet ik alles klaar voor morgenochtend, want elke minuut die ik langer op mijn bedje kan blijven liggen probeer ik natuurlijk te benutten. De wekker gaat morgen op half vijf en als alles goed gaat dan stap ik zo'n 3 kwartier later de deur uit.
Hetty, nog bedankt voor je morele support gisteren en ja.... de cappuccino in Nijmegen is goed!! 
En Gerritte, geef Jessy een extra knuffel van me, want ondanks dat ik weet dat ze het goed heeft bij jullie (dat las ik trouwens in het groetenboek op de website van 4daagseradio, leuk!) mis ik haar wel hoor.
Nog een stukje nieuws:Taeke van der Meer en de organisatie van de Nijmeegse Vierdaagse hebben voorlopig hun strijdbijl begraven. Van der Meer heeft beloofd het spuien van kritiek op het wandelreglement te staken. De Fries kan zich vinden in de toezegging van de Stichting Vierdaagse dat het reglement zodanig wordt aangepast dat er geen sprake meer is van discriminatie op basis van sekse, zo laat hij weten.
Bijna 44.600 wandelaars hebben maandag hun startbewijs voor de Vierdaagse afgehaald. Het wandellegioen is daarmee iets kleiner dan vorig jaar, toen een recordaantal van 44.812 wandelaars meedeed.

Dinsdag 20 juli 2004 Ongeveer een kwartier na de start zal het legioen wandelaars over de Waalbrug lopen en dan gaat het via Lent naar Bemmel.
De klok gaf 4.21 uur aan toen ik wakker werd. Dat was een paar minuten voordat de wekkerradio zou beginnen te spelen en ook nog voordat het alarm van mijn mobieltje af zou gaan. Dat had ik voor de zekerheid toch maar ingesteld. Het zal je gebeuren dat je je verslaapt! Op de radio hoorde ik de weersverwachtingen. Dat beloofde niet veel goeds. Even een dilemma. Zal ik wel of zal ik niet een paraplu meenemen. Ik koos uiteindelijk voor niet.
In de rugzak stop ik mijn sandalen, een regenjas, wat proviand, drinken en een paar EHBO artikelen, zoals: tape, blarenprikker, schaar en ontsmettingsspul. In een heuptasje heb ik dan mijn geld, mijn digi en niet te vergeten de startkaart, want die moet je bij de hand houden voor de controleposten onderweg. Mijn mobieltje ging in een zak van mijn broek, want ik ben bang dat ik 'm anders niet hoor onderweg. Achteraf bleek dat niet te helpen, want de enige keer dat ik 'm heb gehoord was vlak na de start toen ik op de Waalbrug liep.
Even over half zes ben ik bij de start en probeer daar in te schatten welke rij het kortste is en waar ze snel zijn met knippen. Dat blijft altijd een gok, dus ik sluit maar aan in de eerste rij die ik tegenkom. Dat was niet de rij die je hier op de foto ziet, maar dit was mijn uitzicht vanuit de rij waar ik inmiddels een paar minuten stond. En ja hoor, het ging snel! Om 10 minuten voor 6 krijg ik mijn startknip. In al die jaren hiervoor ben ik nooit voor zessen gestart. Ik had dus een goede keuze gemaakt. Voor mijn gevoel liep iedereen al direct behoorlijk snel, of zou het zijn dat ik een langzame starter ben? Het laatste zal wel waar zijn, want na een halfuurtje had ik een lekker tempo en liep ik zelf wandelaars in te halen.
Op weg naar Elst... Een heel mooi plekje langs de route. Ik loop hier op het fietspad en de strook groen tussen mij en de wandelaars die op de weg lopen wordt steeds breder, maar ook mooier.  Normaal ga ik pas zitten in of voorbij Elst, dan ben je ongeveer op de helft, maar deze keer stond Marijke Aalbers uit Beuningen op de plek waar de 40 en de 50km weer bij elkaar kwamen. Dat was natuurlijk wel even heel gezellig. Zeker toen ik vlak voor ik daar aankwam een telefoontje van Lisanne kreeg, die me vertelde dat zij er ook zat met Bo, haar blonde Labrador.
Ik kreeg een lekker broodje kaas en een koffie en kon even heerlijk mijn benen strekken. Omdat ik in Elst wilde kijken of ik ergens naar de wc kon, bleef ik niet te lang zitten. Wel net lang genoeg om 3 van de anderen (waaronder Jan Aalbers) waarop werd gewacht, succes te kunnen wensen. Zij lopen de 50km en waren al om 4.00 uur gestart. Op dit punt hadden ze echter de extra lus van 10km er al op zitten. Wat was ik blij dat ik al een korte stop had gehad, want al snel begon het te regenen en het bleef ook regenen. Omdat de behoeft om naar de wc te gaan niet hoog was, liep ik in Elst dus maar door en zo bleef ik ook doorlopen en ik werd natter en natter, ondanks mijn regenjas. Vergeleken met vorig jaar vond ik dit eigenlijk toch wel heel lekker. Ik kan niet goed tegen die warmte en word dan altijd snel beroerd en ik zeg altijd: geef mij maar regen! Het enige waar ik wel last van had was dat er zout in mijn ogen kwam. Ik had daarvoor al lekker lopen zweten en het zout op mijn gezicht mengde zich met de regen, waardoor de tranen af en toe over mijn wangen liepen van het prikken in mijn ogen.
Van één van de hoofdsponsors kregen we onderweg petjes, flesjes drinken en stukken komkommer uitgereikt. Ik ben benieuwd hoeveel er op zo'n dag van die flesjes worden uitgedeeld.
Nog één keer de Waalbrug over en dan de allerlaatste kilometer naar de finish. De regen kwam op het laatste stuk nog even met bakken naar beneden en toen ik om 13.00 uur mijn kaart inleverde, was er geen droog draadje meer aan mijn lichaam. Ik stond zelfs te soppen in mijn schoenen! En nu maar hopen dat die morgen weer droog zijn. Ik zou nog wachten op de vrienden uit Beuningen, maar nadat ik een patatje had gekocht om even het zoutgehalte op peil te krijgen, kreeg ik het ontzettend koud. Het leek mij slimmer om meteen naar het appartement te gaan waar ik sliep.
Terwijl ik op mijn gemak naar het appartement liep passeerden er nog regelmatig groepen militairen. Zij moeten die hele lange weg nog aflopen naar het kamp Heumensoord, toch nog zo'n 4km. Elk jaar wordt daar een tentenkamp opgezet waar dan een paar duizend militairen bivakkeren.
Onderweg bij een bakkertje heb ik wat lekkers gekocht en toen ik daarop moest wachten wierp ik een korte blik op mijn mobieltje..... Ships! Ja hoor, TIG berichten gemist van 4daagseradio, ondanks dat mijn mobieltje in één van de zijzakken van mijn lange broek zat. Dat was balen! Daar moet ik morgen dus iets anders op verzinnen. Nu EERST naar het appartement en even lekker douchen. Wat is het fijn om de badkamer en wc niet te hoeven delen. Na het douchen nog even relaxen met mijn voeten in een bak water. Tijdens het poedelen zelf lekker mijn spiertjes masseren, want die voel je wel na 40km.
En dat is er alvast één! Nog 3 te gaan, waarvan wat mij betreft de tweede dag de zwaarste is.
Krantenkop en het stukje eronder:
‘Regen spelbreker bij eerste etappe Vierdaagse.’ De regen was dinsdag de grote spelbreker tijdens de eerste etappe van de Nijmeegse Vierdaagse. De deelnemers liepen het grootste deel van de dag in de regen. De nattigheid zorgde bij zeventien wandelaars voor lichte onderkoelingsverschijnselen, meldde de organisatie. Ondanks de regen was het aantal uitvallers ongeveer even groot als vorig jaar, om precies te zijn 834, aldus de organisatie. In totaal waren er dinsdag in alle vroegte 44.638 wandelaars gestart. In de loop van de ochtend regende het overal op het parcours, dat de wandelaars door de Betuwe voerde. De route deed onder meer Bemmel, Huissen, Arnhem en Elst aan. In Elst ontstonden opstoppingen doordat veel wandelaars hun paraplu opstaken. Dat neemt veel ruimte in beslag en dus werd het dringen geblazen, aldus een woordvoerder. Volgens de marsleiding is een poncho de beste bescherming tegen de regen. De wandelaars die onderkoeld raakten, konden allemaal hun weg vervolgen. De medische diensten verrichtten 650 blaarbehandeling. Circa 175 wandelaars moesten een arts raadplegen. In de meeste gevallen ging het om pijnlijke gewrichten.

Woensdag 21 juli 2004  Zoals ik gisteren al had gezegd vind ik de 2e dag de zwaarste dag. Dat werd er niet beter op toen ik vanmorgen ontdekte dat mijn wandelschoenen nog nat waren aan de binnenkant. ondanks de tot kleine propjes gescheurde Gelderlander (van maandag) die ik erin had gepropt. (Familie de Graaf nog bedankt voor de tip volgende keer een föhn mee te nemen daarvoor). Wat is wijsheid? Zal ik ze toch aantrekken, of kan ik beter mijn reserveschoenen aandoen? Die zijn eigenlijk nog niet goed ingelopen en ik weet dat er bij de hiel iets niet helemaal lekker zit. Ik koos toch voor de  tweede optie. We zien wel, ik kan onderweg altijd nog mijn hiel afplakken als ik er last van krijg.
Bij de start stonden er net als gisteren enorme rijen en net als vorig jaar gebeurt er dan iets waar ik - en met mij vele andere wandelaars - zich dood aan ergeren.  Omdat er bijna geen hekken staan, is het heel makkelijk om in plaats van netjes achter in de rij aan te sluiten, er verder naar voren tussen te schuiven. Zo ASO vind ik dat!  Je kunt natuurlijk de andere kant opkijken en het negeren, maar dat is moeilijk als er steeds kreten uit de rij komen van anderen die zich er ook druk om maken. "ACHTERAAN SLUITEN!" galmt het regelmatig die kant uit, maar de mensen die het doen zijn waarschijnlijk stokdoof, want er wordt niet op gereageerd. Ze doen het toch!
Al met al 15 minuten later gestart dan gisteren, maar dat mag de pret niet drukken. Rustig op gang komen en al gauw maak je hier en daar een praatje en vergeet je je ergernis van eerder. Het legioen ziet er in mijn ogen nog niet uitgedund uit, ondanks de ruim 800 uitvallers van gisteren en al snel moet ik door de drukte regelmatig wat rustiger aan doen. Op zich is dat natuurlijk niet erg, ware het niet dat als ik te lang een langzamer tempo loop, mijn spieren vast gaan zitten. Ik moet ze altijd even loslopen, maar dat lukt zo niet. Gelukkig wisselde het nogal. Soms kon ik doorlopen en andere momenten stagneerde het weer wat, maar niet zo erg om echt in de problemen te komen.
Mijn eerste stop was net buiten Alverna en wederom kreeg ik daar van Marijke uit Beuningen een lekker broodje en een kopje koffie. Even de beentjes laten rusten en wat afkoelen, want ik had het inmiddels al goed warm gekregen. Het volgende stuk vond ik deze keer minder saai dan anders. Voor mijn gevoel was het korter, maar dat zal wel niet. In Wychen, waar alle afstanden weer bij elkaar komen, waren er momenten dat je bijna stil moest staan en dan gaan er ook nog eens vlak voor je voeten toeschouwers oversteken. Je moet dan  uitkijken dat ze niet op je voeten gaan staan. Voor de rest was het er hartstikke gezellig en werd er van alles en nog wat uitgedeeld. Je ziet ook steeds meer kinderen met bakjes snoep, worst, komkommer en koekjes langs de weg staan, in plaats van dat ze ineens de weg opschieten als er militairen langskomen om “souvenirs… souvenirs” te roepen.
En dan komt het doodsaaie stuk naar Beuningen. Als je op dat stuk niet goed in je vel zit, krijg je het zwaar te verduren. Gelukkig is het de laatste jaren in Beuningen zelf wel een feest. Om 11.00 uur krijg ik een telefoontje van Lisanne. Ze vertelt me waar het volgende rustpunt is, waar zij en de twee Marijkes (haar moeder met nog een vriendin) staan. Ik had net een bordje ‘nog 6km’ gezien en verwacht daar pas rond half 1 te zijn omdat ik al een poosje niet goed kan doorlopen. Gelukkig valt dat mee. Ondanks dat ik tussendoor nog een korte sanitaire stop heb gemaakt, ben ik even over twaalven bij ze. Heerlijk is het dan om weer een halfuurtje te kunnen zitten en van alles toegestopt te krijgen in plaats van dat je in de rij moet staan. Ik wil ook even naar mijn linkerhiel kijken, want daar heb ik best wel last van. Tja... dat is niet gek… er zit een mooie grote blaar op. Even de EHBO-kit tevoorschijn halen en zelf voor doktertje spelen. Dat doe ik nu wel netjes met de daarvoor bestemde prikkers. Vroeger gebruikte ik de speld die achterop mijn medaille zat. Tja, wist ik veel dat je daar vette ontstekingen of bloedvergiftingen van kon krijgen. Daar hadden we toen nog nooit van gehoord.
Omdat het nu nog maar 8km is, besluit ik om mijn sandalen aan te doen. Daarmee kan ik die hiel een beetje ontzien. Dat ging perfect! De eerste 10 minuten voelt het nog een beetje branderig, maar daarna vervaagt dat gevoel. Ik was alleen als de dood dat er nu iemand op mijn hiel zou trappen, maar gelukkig gebeurt dat niet.
Ineens hoor ik iemand mijn naam roepen. Tenminste, er werd "mevrouw Hermsen" geroepen! Hahahaha… het is mijn broer Henk, samen met zijn wandelmaatjes Jan, Rob en Bert. Wat een geluk. Nu hoef ik dat laatste stuk niet alleen te lopen, want totdat je weer in de bewoonde wereld komt is het best wel een saai stuk. Langs de route worden door verschillende mensen foto's gemaakt en als je dan op de diverse websites een beetje gaat zoeken kom je ineens een bekende kop tegen. Zoals deze foto van mijn oudste broer Tinus, die hier al een stukje op ons voor was. Er zijn altijd 3 verschillende afstanden, 30 (blauwe pijlen), 40(witte pijlen) en 50km(rode pijlen). De militairen, die ook 40km lopen maar dan wel met 10kg bepakking, volgen de groene pijlen. Dat komt omdat ze vanaf een ander punt starten en daarom elke dag een stukje route moeten lopen dat anders is dan dat van de andere 40km lopers. Als ik na Bemmel eindelijk het centrum van Nijmegen in loop, is het hartstikke druk en gezellig. Dat je daar langzamer moet lopen neem je dan maar op de kop toe.Precies om 14.00 uur meld ik me af. Halleluja.... de tweede dag zit erop en tenzij er hele gekke dingen gebeuren maak ik me nu al een beetje op voor de intocht op vrijdag. Dat moet gewoon gaan lukken.
Vanavond ga ik nog de stad in. Net als vorig jaar een hapje eten met Hetty die straks met de trein voor een paar uurtjes heen en weer komt rijden vanuit Den Haag. Vorig jaar ging dat onder hele andere omstandigheden. Toen kreeg ik na het wandelen het verschrikkelijke bericht dat mijn oudste zus Tini die ochtend was overleden.  Het schoot vandaag wel af en toe door mijn hoofd, maar omdat het een hele andere datum is (vorig jaar was de 2e dag op 16 juli), bleef het alleen bij gedachtescheuten en kon ik die gedachten ook omschakelen alsof er een knop op zat.

De EHBO had het er maar druk mee.
Alleen al onderweg moesten er deze dag 857 blaren worden doorgeprikt.

Stukje in de krant:
Recordaantal uitvallers tweede dag Vierdaagse. De tweede etappe van de Nijmeegse Vierdaagse heeft woensdag een recordaantal uitvallers geëist. De etappe was voor 2.339 wandelaars te zwaar, aldus de marsleiding woensdagavond. Er zijn nog 41.465 deelnemers over. Nooit eerder vielen in één dag zoveel wandelaars uit. Vorig jaar hielden 1.805 wandelaars het tijdens dag twee voor gezien.  Volgens de organisatie is het aantal uitvallers te wijten aan de weersomstandigheden. De wandelaars die om 14.30 uur nog niet binnen waren kregen woensdag een zware regenbui te verduren, nadat de etappe van dinsdag ook al grotendeels in de regen werd gelopen.  Het Rode Kruis, dat met 340 vrijwilligers actief is tijdens de Vierdaagse, beleefde woensdag topdrukte. Bij de hulpposten langs de route lieten 857 lopers hun blaren prikken. Op kamp Heumensoord moesten nog eens circa 700 militairen aan hun blaren worden geholpen.

Donderdag 22 juli 2004  de dag van Groesbeek. Het wordt al routine. De wekker begint om 4.30 uur met 4daagseradio muziek en alles gaat zonder dat ik er echt bij na hoef te denken. Niet te geloven, het enige dat ik op die automatische piloot ben vergeten, was eigenlijk erg belangrijk met die hitte vandaag. Als het zo warm is gaat alles schuren en als er iets is dat ik dan moet insmeren, dan zijn dat mijn billen. Volgens mij is er geen stad in Nederland waar zoveel billen worden gesmeerd als de stad Nijmegen in de week van de 4daagse. 
Om half 6 was ik bij de start, iets eerder dan anders, maar voor de starttijd maakte het echter niets uit. Precies om 6 uur kreeg ik mijn knip en kon ik gaan lopen. Het duurde vandaag even voor ik mijn spieren had losgelopen, maar al snel had ik een lekker tempo en heb ik anderhalf uur opgelopen met een vrouw uit Zwolle die voor de 7e keer liep. Op een gegeven moment raakten we mekaar in de drukte kwijt en liep ik weer een stukje alleen. Totdat...  na een korte stop in Mook een groep van de FAF passeerde. Zij hadden een lekker tempo en ik heb daar toen ongeveer een uur achteraan gelopen.
Toen ze de kant indoken ben ik weer in mijn eentje verder gegaan. Niet veel later werd ik vol op mijn hiel getrapt. GODGLOEIENDE @$#%&@....... dat deed zeer!!!! 
Mijn schoen was door dit geweld ook nog uitgeschoten en ik voelde een felle steek aan de zijkant van mijn voet. Omdat ik volgens schema nog lang niet toe was aan een rust, wilde ik niet direct aan de kant gaan zitten. Voor ik bij mijn volgende rust was werd ik echter nog twee keer op mijn hiel getrapt, maar nu op de hiel waar ik gisteren een blaar had. De tranen schoten in mijn ogen. Ik keek ook direct achterom naar de dader alsof ik haar wel kon vermoorden. Natuurlijk verontschuldigde ze zich direct. Ik weet ook wel dat het niet expres gaat, maar DJEEEEZUS...... drie keer in zo'n korte tijd.
Toen ik even later ging zitten, deed ik mijn schoen en sok uit om te kijken wat er met mijn voet aan de hand was. Er zat een verdikking op de plek waar ik de steek had gevoeld en het was heel gevoelig. Nou dat is leuk..... NOT! Nu maar hopen dat het niet erger wordt.
Inmiddels was de mist opgetrokken en begon het zonnetje behoorlijk te branden. Toch maar even mijn tubetje zonnebrand tevoorschijn halen. Na deze rust ben ik een tandje langzamer gaan lopen. Dat bleek uiteindelijk voor mijn voet ook wel goed te zijn, want alleen als ik weer even gezeten had (in Berg en Dal had ik nog een stop) voelde ik het zeuren, maar dat werd dan naarmate ik weer wat langer liep minder.
Ook langs de Zevenheuvelenweg stonden kinderen met bakken snoep, ze hadden het er maar druk mee. De burgemeester van Nijmegen, Mw. dr. Guusje ter Horst kwam zelf een kijkje nemen in één van de EHBO posten langs de route. In 2001 kwam ik haar in Berg en Dal tegen in een restaurant waar ik toen, net als zij, even naar de wc ging. Zij liep die dag ook mee om het sfeertje te proeven en was op dat moment toe aan een sanitaire stop.
Op het laatste stukje door Nijmegen stond veel publiek langs de weg. Sommigen zelfs met allerlei versieringen zoals hier links met pluutjes en ballonnen. En dan wéét je dat je er bijna bent, maar als je dan zo'n spandoek ziet met nog ongeveer 495 meter erop, dan wil je daar wel een foto van maken. Ik vroeg natuurlijk meteen: “Echt waar?” En toen kwamen de bordjes..... lachen zeg!! Dat vroeg natuurlijk iedereen.
Toen ik om half drie bij de finish kwam stonden daar twee collega's uit Wassenaar me op te wachten (Mary en Astrid). Hartstikke leuk!!!!  Eerst even afmelden en daarna zijn we nog tot 16.00 uur in de kant blijven zitten om naar de binnenkomende wandelaars te kijken. Mary en Astrid verbaasden zich erover dat de kolonne mensen niet uitdunde, het bleef maar druk. Voor we de stad ingaan om een hapje te eten, lopen we naar het appartement waar ik deze week verblijf. Wat is het dan heerlijk om weer even gebruik te kunnen maken van je 'eigen' wc. Dat vonden Mary en Astrid ook. Dixies bij hoge nood zijn wel handig, maar er kan niets op tegen even lekker zitten, zonder dat er vreemdelingen in hele lange rijen voor de deur staan te wachten.

Een stukje uit de Gelderse krant:
Weer topdrukte bij Rode Kruis in Nijmegen.
Het Rode Kruis in Nijmegen heeft het donderdag extreem druk met het oplappen van deelnemers aan de Vierdaagse. Tot het middaguur kwamen al 415 wandelaars langs voor de behandeling van een blaar. Verder moesten 367 deelnemers een arts raadplegen. Vooral het aantal artsbezoeken is veel hoger dan normaal, zegt een woordvoerster van het Rode Kruis. Veel wandelaars hebben last van pijnlijke gewrichten of stijve spieren. Oorzaak: het natte weer van de afgelopen dagen en de temperatuurswisselingen. De hulporganisatie voorspelt dat er donderdag weer heel veel wandelaars uitvallen.

Ondanks mijn vergeetachtigheid van vanmorgen, heb ik vandaag gelukkig geen 'schade' opgelopen. Tijdens het douchen controleer ik snel alle voor ‘kapot schuren’ in aanmerking komende plekjes, maar gelukkig was de huid overal nog heel. Ik zit nog even snel wat in te tikken op de pc, als er ineens een stok langs me heen schuift met een beertje erop... de stok die Ann-Marie, mijn nichtje, de 4daagse van 2002 met zich meedroeg. Hoe kan dat???  Ik draai me om en schrik. Ann-Marie staat vlak achter me met een grote grijns op haar gezicht. SURPRICE!!!!! En wat een leuke, want ik wist niet beter of ze zou vrijdag pas komen. Ik begreep er even helemaal niets van, maar het bleek dat Mary en Astrid beiden in het 'complot' zaten en haar vlak daarvoor zelfs nog even aan de telefoon hadden gehad zonder dat ik het in de gaten had. Dat kwam trouwens omdat ik met het zweet op mijn neus aan het proberen was zo'n 'prachtige' door iedereen geprezen blarenpleister van mijn hiel te peuteren.  Onder die pleister had zich namelijk een knoert van een nieuwe blaar gevormd. Het lukte voor geen meter  @#%&$#@ en ik voelde de duizeligheid al opkomen. Uit pure wanhoop heb ik toen door de pleister heen geprobeerd de nieuwe blaar door te prikken. Er kwamen een paar druppels vocht uit, maar wat een geklooi..........
Al met al lopen we pas rond 19.00 uur naar het centrum om bij Pinoccio een hapje te gaan eten. Tenslotte komen die twee collega’s niet helemaal naar Nijmegen om zo’n anderhalf uur mensen voorbij te zien komen wandelen. Ze willen ook nog wel wat van de festiviteiten zien. We hebben uiteindelijk heerlijk gegeten, maar omdat ze in eerste instantie onze bestelling waren vergeten, was het te laat geworden om nog verder rond te blijven slenteren. Mijn collega’s zijn terug naar huis gegaan en Ann-Marie ging met mij mee naar het appartement, want zij bleef slapen.
Voor mij zit het er al bijna op. Nog maar een dag te gaan en dat moet nu zeker gaan lukken. Ondanks dat je lichaam moe is, val ik nooit direct in slaap. Ik lig altijd eerst nog wat te draaien en te piekeren. Ik denk er inmiddels serieus over om morgen wat later naar de start te gaan. Zou het dan minder druk zijn? Dan hoef ik niet zo lang in de rij te staan. Het is 23.00 uur en ik heb nog een nachtje om erover te slapen en val gelukkig toch nog snel in slaap.

Vrijdag 23 juli 2004, de laatste dag. Omdat het gisterenavond toch wel laat was geworden, had ik het alarm van de wekker een kwartiertje later ingesteld naar 4.45 uur. Om 3.30 uur werd ik echter al wakker. Wat hoorde ik? Ohhh nee!! REGEN!  En niet zo zachtjes ook! Arme 50km lopers! Die staan nu in de rij bij de start nat te worden en het is gewoon niet voor te stellen hoe dat voelt als je het zelf nooit hebt meegemaakt. Regendruppels die van paraplu’s vallen en in je nek druipen en je wordt kouder en kouder. Ik ben gelukkig toch weer in slaap gevallen en om 4.45 uur begint mijn mobieltje te piepen. Oh ja.... Ann-Marie ligt in de kamer te slapen waar de wekkerradio staat en daarom heb ik mijn mobieltje binnen handbereik gelegd. Een druk op de knop en het was weer stil.... tenminste..... Heel vaag in de verte hoorde ik wat gezang. Dat kwam van de 50km lopers. Die zijn inmiddels gestart.
Ann-Marie komt een paar minuten later even kijken of ik wakker ben. Ja hoor, mijn benen bungelen al over de rand en ik probeer te voelen of alles het nog 'doet'. De bult aan de zijkant van mijn voet is nog aanwezig en ook mooi rood gekleurd. “Nou kom op Elly, actie!!” roep ik mezelf toe. Met de rest van de spieren valt het wel mee, maar omdat ik toch ook nog last heb van die blaar op mijn hiel, loop ik een klein uurtje later richting de start nog niet erg soepel. Bij elke stap die ik zet hoor ik mijn voet op de straat klappen.
Helaas, ondanks dat we daar wat later aankomen, zijn de rijen er niet veel korter op geworden. Nou, achteraan schuiven dan maar. Er zijn nu trouwens veel minder mensen die er halverwege de rij tussen proberen te schuiven, want voor iedereen die dat probeerde kwam er elke dag een koor van kreten "ACHTERAAN SLUITEN!" Degenen die dan toch doorliepen werden op hun gedrag aangesproken. Voor velen was dat dan wel een reden om toch maar naar het einde van de rij te lopen. Dat voelde goed!
Net als gisteren krijg ik na een lang halfuur om 6.15 uur mijn startknip en kunnen mijn spieren eindelijk weer warm gaan draaien. Met Ann-Marie naast me, ze loopt een stukje met me mee, lopen we in colonne de Heyendaalseweg af richting Heumensoord. Daar moeten we rechtsaf richting de oversteek St. Annastraat, maar zover loopt Ann-marie al niet meer mee want..... ze kreeg direct al last van haar voet en wil mij niet tot last zijn. Ze had bergschoenen aangetrokken om er zeker van te zijn dat ze niet op het laatste moment zou besluiten om die dag maar gewoon met me mee te blijven lopen, maar dat ze zo snel last zou krijgen had ze niet verwacht.
Ik ga alleen door en we spreken af dat ik haar bel als ik op het grote veld vlak voor de Scheidingsweg aankom. Dat is altijd mijn laatste stop voor de finish. Ze kan  me dan vertellen waar zij zit, zodat ik weet waar ik moet kijken als ik daar loop. Het zeurende gevoel van de blaar op mijn linkerhiel en die gekke knobbel aan de binnenkant van mijn rechtervoet is gelukkig minder geworden en met een iets lager tempo dan anders stiefel ik rustig met het legioen mee. Eerst door Nijmegen en dan door Overasselt, waar de 50km rechtsaf slaat. Daarna komt de lange smalle dijk, waar wat filevorming was en het tempo daalde.
Ineens hoor ik roepen: "Hé, Sterrenbad!" Ik draai me om en zie Ingrid lopen, een vaste klant van het zwembad waar ik werk. We raken aan de praat en ze vertelt me dat ze op dinsdag is gestart met een vriendin uit Den Haag, waarvan ook de vader meeliep. Die vriendin is echter op de derde dag ondersteboven gereden door een verzorger op een fiets en is toen bewusteloos en met een hevig bloedende hoofdwond door een ambulance afgevoerd. Haar vader is natuurlijk met haar meegegaan, dus ze had de rest van die derde dag alleen gelopen. Toen ze uiteindelijk finishte voelde ze zich emotioneel worden en kon ze met moeite haar tranen binnenhouden. Wat was het een rare dag geweest. Op deze 4e dag was ze toch weer gestart, maar pas nadat ze telefonisch contact had gehad met die vriendin, die haar verzekerde dat het inmiddels, na een nachtje ziekenhuis, weer wat beter met haar ging. “Natuurlijk moet jij doorlopen, je hebt toch niet voor niets getraind” had ze gezegd. Op zo'n manier houd je wel een heel raar gevoel over aan de 4daagse en ik vond het dapper dat ze inderdaad was doorgelopen.
Op de lange brug over de Maas, waar door het verkeer dat er overeen raasde heftig werd getoeterd ter begroeting van de wandelaars, raak ik haar weer kwijt en loop even later Linden in. Hier is het net zo gezellig als de voorgaande jaren en ik ga kijken of ik even kan pauzeren. Het is inmiddels 10.00 uur geworden, dus ik loop al bijna 4 uur.
Net over de brug staat een paal met richtingborden en daar was een extra bordje voor geplakt. 'Pas op, vreemde vogels'. Wat ze daarmee bedoelen word me direct duidelijk als ik na een stop van een halfuur weer doorloop. Ik koop een heerlijk kopje koffie, een halve liter karnemelk en een flesje water en ben daar 4 Euro voor kwijt. Wel wat andere prijzen dan die bij de Wedren worden gehanteerd, want een flesje kost daar gewoon 3 Euro!  Dat doe je dus maar een keer, alleen op de eerste dag. De andere dagen kocht ik onderweg alvast wat, zodat ik bij die tent aan de finish niet in de rij hoef te staan en ook geen kapitaal hoef neer te leggen.
Bij een fonteintje stop ik heel even mijn hoofd onder de kraan en daarna laat ik het koude water over mijn handen lopen. Wat knap je daarvan op! Even later vind ik een leeg tafeltje en ik plof neer op een stoel. Prioriteit één is schoenen uit, want dan kunnen mijn voeten luchten en mijn sokken een beetje drogen. Die zijn door het transpireren ook nat geworden. Bij de wc's staat een behoorlijke rij, dus dat sla ik nog maar even over. Ik vind het ook prettiger om eerst te gaan zitten om wat te eten en drinken, want als ik direct naar de wc ga dan zweet ik nog zo en in zo’n klein hokje krijg je het dan nog benauwder.
Een halfuurtje later doe ik voorzichtig mijn schoenen weer aan. Even op de tanden bijten... aaahhh....stampen… ja, ze zitten weer. Voorzichtig schuifel ik tussen alle mensen door, die daar liggen of zitten te rusten. Natuurlijk wil ik niemand op de voeten trappen, dus voorzichtigheid is geboden. Net als voorgaande jaren hebben de inwoners een thema. Deze keer was dat "vreemde vogels", de tekst die ik op dat bord was tegengekomen. Hieronder een foto om een indruk te krijgen van hoe de mensen in Linden meeleven met de wandelaars van de 4daagse. Echt hartstikke gaaf! Linden bedankt! Het was weer leuk en ondanks dat ik met stijve spiertjes en pijntjes was gestart, loop ik inmiddels bijna zelf weer te tjilpen. Let wel.... bijna hè! Niet helemaal! Een uur later kom ik aan in Beers, waar het ineens heel druk wordt. De routes van de 50km en de 40km groen (militairen) komen er hier weer bij en het legioen trekt door het centrum van Beers. Het is niet alleen druk door al die wandelaars, maar ook door de toeschouwers die rijendik mee staan te swingen en zingen met de muziek die hier wordt gedraaid. Hier kan ik wel even naar de wc en ik ga in de rij staan. Er zijn slechts 4 dames voor me, maar ik zie dat er ook een herentoilet is en die is momenteel niet in gebruik. Ik vraag aan de dames voor me of ze daar geen gebruik van wensen te maken en er is er in eerste instantie een dame die reageert. Als ze weer naar buitenkomt wil geen van de andere dames naar een herentoilet, dus strompel ik het trappetje op. Vlak voordat ik de deur wil sluiten komt er een man aanlopen die mij fijntjes laat weten dat het een herentoilet is, waarschijnlijk met de bedoeling van "wegwezen jij!" Ja, of ik dat niet wist en ik antwoord dan ook dat ik me daarvan bewust ben maar dat er geen rij stond. Terwijl ik het toilet inga roept hij me nog iets na in de trant van: "voor vrouwen zijn er twee toiletten en voor mannen maar een" en terwijl ik mijn broek afstroop roep ik door de dichte deur toch nog even: "ja, maar ik stond hier al in de rij en u komt net aanlopen". Ik zal me toch zeker niet van de pot laten rukken!!!  Als ik even later weer naar buitenkom is hij al vertrokken. Zit zeker op het damestoilet?
Een stukje verder maak ik onder een kraantje mijn zakdoek drijfnat en knijp hem boven mijn hoofd wat uit. Ahhh…heerlijk, die koude druppels over mijn rug. Daarna draai ik hem om mijn nek. Zo lekker is dat, zo'n koude klets in je nek, want het zonnetje doet inmiddels behoorlijk zijn best. De 50km lopers zijn voor we Beers uitgaan alweer van onze route afgebogen en we krijgen een controleknip. De 40km groen (militairen lopen dit stuk wel met ons mee. Ik vind dit altijd een heel goed punt voor een controle, want wat denk je als er wandelaars zijn die 50km lopen en het bordje niet zien dat ze rechtsaf moeten en daardoor gewoon met de rest van de meute meelopen. Ze worden er nu direct uitgehaald bij zo'n controle en kunnen daardoor gelukkig niet teveel verkeerd lopen.
Zomaar zonder echte reden langs de kant van de weg stoppen doe ik niet snel, maar nu......... aaaahhhhhhhh.... een labradorpup!!! Ik ben verliefd!!!!! Ik raap mezelf weer bij elkaar, zeg iedereen gedag en na ze te hebben gefeliciteerd met hun prachtige pup loop ik verder, want we moeten nog een kilometer of tig. Een klein uurtje later loop ik Cuijk binnen. Hier is het ook altijd erg druk waardoor we al snel in een enorme lange file van wandelaars door het centrum lopen. Normaal heb ik er niet zo'n probleem mee, maar deze keer duurt het wel erg lang voor we bij de pontonbrug komen en hier staan we zelfs even helemaal stil. Het duurt behoorlijk lang voor ik aan de overkant ben en het laatste stuk gaat redelijk stijl omhoog, zodat ook daar het gemiddelde tempo rond het ‘bijna stilstaan’ zit. En dan komt nu het stukje dijk richting Mook. Ondanks de drukte kan ik vanaf hier goed doorlopen.
Ann-Marie heeft inmiddels gebeld, dus ik weet aan welke kant ik straks moet gaan lopen. Links! Vanaf Mook is het een lange rechte weg naar de finish, maar dat is wel nog een hele lange weg. We komen eerst door Molenhoek en dan Malden, waar ik voor de eerste keer een ploeg zie van de 4daagseradioploeg. “Hi guys!” roep ik…  oh nee, het waren twee vrouwen en een man.

En dan… eindelijk… het lint boven de weg met de tekst 'controle!' Hier krijgt iedereen de finishknip en je wordt gefeliciteerd met het voltooien van de Vierdaagse.  Je hebt dan nog wel een kilometer of 5 te gaan. De echte laatste loodjes. Er wordt gezegd dat je door het publiek op handen wordt gedragen, maar je voetjes moeten toch echt elke stap zelf zetten. Vlak voor een kruising worden we door een paar agenten met z’n allen nog even tot een lager tempo gedwongen. Ze lopen langzaam achteruit, richting een kruising, waar een paar andere agenten af en toe het verkeer nog doorlaten. Dat is een goed systeem want langzaam lopen is beter dan helemaal stilstaan. Even verderop heb ik nog een korte stop, omdat mijn oudste broer Tinus daar vlakbij woont. Er zit familie en wat vrienden aan de linkerkant van de St. Annastraat en weer een klein stukje verderop staat Ann-Marie op me te wachten. Van ver zie ik Boris al. Zo heeft ze de beer genoemd die bovenaan de stok geknoopt zit. Zodra ik Ann-Marie zie, begin ik naar haar te zwaaien. Ze komt meteen de weg oplopen en zonder dat ik hoef te stoppen loopt ze met me mee. Goed gedaan meisje!

Inmiddels lopen Henk en Tinus (mijn broers) met hun vrienden/collega's Jan, Bert en Rob voor ons uit. We passeren de agent die elk jaar een hele show staat op te voeren bij een volgende oversteekplaats voor het verkeer en het is dan ook niet erg om daar even stil te staan. Dat is gewoon genieten!

Door foto Modern worden we ook op de laatste dag, op het allerlaatste stukje van de Via Gladiola (de St. Annastraat) op de foto gezet. Hé Tinus.......... niet zo duwen!

En dan eindelijk is het zover, ik ben er! Het is 15.20 uur op mijn horloge... het zit erop. Mijn nummer 23 kan op het lintje worden gespeld. De vermoeidheid komt ineens in alle hevigheid opzetten en ik wil eigenlijk alleen nog maar ergens gaan zitten en mijn schoenen uitdoen. Of..... ik wil toch ook nog wel de mensen die nog binnen moeten komen toejuichen. Ann-Marie haalt een patatje dat we even later samen opeten, want eigenlijk heb ik niet zo’n trek. Ik haal mijn Gelderlander en we lopen samen terug naar het punt waar de militairen en de drumbands naar rechts afbuigen en alle andere wandelaars naar links. Daar zie ik een mooi plekje langs de kant van de weg en met een weinig kreunen en steunen laat ik me daar zakken. Dat klinkt misschien overdreven, maar ook al gaat het lopen nog goed, om te gaan zitten gebruik je je spieren heel anders en voel je je ineens alsof je een tachtigjarige bent. Even zitten...... schoenen uit...... slokje drinken, een paar patatjes en ik voel me weer helemaal mens worden. Het is wel jammer dat als je zit dat er altijd mensen zijn die gewoon vlak voor je snufferd gaan staan. Je kan dan alleen nog maar tussen hun benen door loeren.

Gelukkig vinden we een prachtig plekje op de tribune en daar zitten we vanaf 15.45 uur te kijken naar de enorme mensenmassa die nog voorbij ‘deint’. Je wordt er gewoon een beetje tureluurs van. Ik was net op tijd binnen, want ik kon op dit punt  nog doorlopen, terwijl de colonne nu af en toe vanwege de drukte soms helemaal stil moet staan. Saai is het hier in ieder geval niet. De wandelaars steken hun blijdschap van het 'bijna' binnenzijn niet onder stoelen of banken. Ze lopen juichend aan ons voorbij. Ook voor de jongens (en één vrouw) uit Finland, waar ik een paar keer achter heb gelopen zit het er bijna op. Vandaag hoeven ze niet het hele stuk naar Heumensoord te lopen. Een paar straten verder staan de bussen al te wachten.

Rond kwart voor 6 lopen we nog even het stukje terug naar de finish om de laatste wandelaars een hart onder de riem te steken, maar gelukkig (tenminste dat hoop ik) zijn er geen mensen die het net niet halen.

Deze wc is trouwens volgens mij wel heel erg 'out of order'. Ik kan me niet voorstellen dat er dwars door al die rommel heen nog in de bak ‘gepee'ht’ kan worden. Gelukkig zijn er (zoals vorig jaar) nog geen schoonmaakploegen aan het werk, want dat was toch wel een rotmanier van binnenkomen (toppie voor de organisatie). Als de wijzers spannend dicht naar 18.00 uur wijzen, worden de nog binnenkomende wandelaars door het publiek tot spoed gemaand, je wilt toch niet horen dat je te laat bent!

En dan is het ineens over. Het zit erop en overal staan, zitten en liggen mensen. Sommigen staren alleen een beetje voor zich uit, anderen dansen nog even lekker op de muziek die wordt gedraaid, maar......... dit was het dan weer.
s' Avonds zijn we nog lekker aan het feesten geweest en om 4.30 uur deed ik eindelijk mijn ogen dicht en val als een blok in slaap. Nummer 23 zit op mijn lintje en nu zal die 25e keer er als het even kan toch ook wel komen. En dan ........ stop ik....... denk ik........ misschien.......

Op vrijdagavond zijn we nog even over de Wedren gelopen om te zien wat het uiteindelijke resultaat is geworden. Minder dan 40.000 wandelaars behaalden de eindstreep. Wat ik had verwacht is gebeurd. Veel van de inschrijvingen zijn gedaan in een impuls. Daarvan zijn er op maandag gewoon al ruim 4.000 niet komen opdagen. En veel uitvallers, mede omdat er veel voor de eerste keer liepen. Toch wel jammer voor die oudgedienden die net te laat waren met inschrijven.

Een paar weetjes: het Rode Kruis verrichtte in vier dagen tijd 3847 blaarbehandelingen en 1382 andere behandelingen. De 340 vrijwilligers gebruikten daarbij 18 kilometer leukoplast, 26 duizend gaaskompressen, 23.400 blarenprikkers, 35 liter jodium en 8700 paar handschoenen.

Ik zette de pc in het appartement elke ochtend om 4.30 uur aan om te kijken of er nog opbeurende berichtjes waren en die waren er dan ook!!! Echt heel leuk en nog ontzettend bedankt allemaal!
En dan als 'last but not least' de heerlijke bank...... daar valt goed op te slapen, ook al slaap je waarschijnlijk overal wel goed als je 40km hebt gelopen.

Aan tafel heb ik niet één keer gezeten. Ontbijten deed ik aan de pc en 's avonds at ik buiten de deur. Al met al was het een heerlijk plekje, niet te ver van de start/finish. Tot volgend jaar!